یکی حالتون رو می‌پرسه. شما خسته‌این، واقعاً عمیقاً خسته‌این. رابطه‌تون داره از هم می‌پاشه. هفته‌هاست که یه خواب راحت نداشتین. ولی دهنتون رو باز می‌کنین و یه صدایی که انگار مال خودتون نیست می‌گه: «خوبم، راستش خیلی هم خوبم.» یه لبخند می‌زنین. اونم یه لبخند می‌زنه. پرده می‌افته، صحنه تموم میشه. بعداً، وقتی تنهایین توی ماشین، از خودتون می‌پرسین چرا اینقدر تخلیه شدین؟ امروز که کار خاصی نکردین. اما یه کار خیلی مهم انجام دادین: شما اجرا کردین. هشت ساعت بداهه‌پردازی. دوازده بار تعویض لباس روانی. صد تا دروغ کوچک تو لباس ادب. تماشاچی تشویقتون کرد ولی بازیگر از پا دراومد.

اما اگه دلیل خستگی شما حجم کارتون نباشه؟ اگه اجرای بی‌وقفه و ۲۴ ساعته‌ی نمایشِ «من خوبم» باشه؟ اگه شما نه از زندگی، بلکه از نگه داشتن یه «خودِ نمایشی» خسته باشین چی؟

در این اپیزود از پادکست نخ، با کمک کتاب «صداقت رادیکال» اثر برد بلنتون، نمایش تک‌نفره‌ای رو کالبدشکافی می‌کنیم که هر روز روی صحنه می‌برین. بلنتون می‌گه دروغ‌گویی، که شامل پنهان کردن حقیقت و تظاهر هم میشه، منبع اصلی استرس انسانه.

۱. زندان ذهن: بلنتون می‌گه ذهن، زندانی‌ایه که از مزخرفات ساخته شده.

۲. خودِ نمایشی: تصویری که با دقت، صحنه به صحنه ساختیمش. کسی که فکر می‌کنیم باید باشیم. ریشه‌اش از بچگی شروع میشه. از همون لحظه‌ای که یاد گرفتیم برای گرفتن تأیید باید یه جنبه‌هایی از خودمون رو قایم کنیم.

۳. نشت انرژی: مثل سدی که هزار تا ترک داره. هر دروغی که می‌گین، هر حقیقتی که پنهان می‌کنین، یکی از این ترک‌هاست. تحقیقات نشون میده ۵۳ درصد از مرگ‌های زودرس به سبک زندگی مرتبطه. به این خودکشی تدریجی که بلنتون «جبران کردنِ گرسنگی ناشی از قطع ارتباط با تجربه روزمره» می‌نامدش.

سؤال محوری این اپیزود: وقتی پرده برای همیشه پایین بیاد و دیگه هیچ فیلم‌نامه‌ای برای دنبال کردن نباشه، چه کسی روی صحنه باقی می‌مونه؟

منابع اشاره شده در این اپیزود:

کتاب: «صداقت رادیکال» - اثر برد بلنتون

(برای درک خودِ نمایشی، اخلاق‌گرایی به عنوان بیماری، و گزارش دادن به جای اجرا کردن)