Hiçbirini unutmadığım insanlarla yol ayrımlarımızın üzerinden zaman geçtikçe seslerini unuttuğumu fark ettim. Sesini unuttuğum noktada da o insanın bana hissettirdiklerinin etkisinin yok olduğunu anladım. Sesin bana hatırlattığı başka bir şey daha var. Adına aile, arkadaş ortamı, iş ortamı, toplum ne derseniz deyin bütün topluluklarda gördüğüm bir durum var; Sessizlik. Evde ebeveynlere ses çıkartamıyoruz, okulda öğretmene, iş yerinde çalışma arkadaşlarına, hatta iş yerinde bazen çıkartmak istesek de işimizi kaybetme korkusundan dolayı özellikle ses çıkartamıyoruz. Her ne olursa olsun kendini duymak ve dinlemek bir cesaret işiyse, sesini duyurmak ve dinletmek de bir karakter meselesi. Gelin bu konunun biraz derinine inelim ve zihnimizin karanlıklarında yatan düşünceleri biraz aydınlığa kavuşturalım.