Айдас гэдэг биднийг хорьдог төмөр хаалга биш. Зүгээр л удаан хугацаанд хааж орхисон дотоод өрөө.Тэр өрөөнд жижигхэн бид — айсан, ганцаардсан, дуугүй тэвчсэн дотоод хүүхэд — одоог хүртэл нуугдаж байдаг.

Энэ эпизодод бид айдсын манан дундуур зөөлөн алхаж, дотор нь нууж ирсэн өөрийнхөө жинхэнэ дүртэйгээ учирна.

Айдас яагаад өөр дүрээр буцаж ирдэг вэ? Яагаад том болсон ч сэтгэл маань шархтай хэвээр байдаг вэ?Монгол гэр бүлийн дуугүй уур амьсгал биднийг хэрхэн төлөвшүүлсэн бэ? Хайрлах үед яагаад жижигхэн хүүхэд шиг айдаг, зугтдаг, зууралддаг вэ? Айдсыг хүлээн зөвшөөрөх нь яагаад гэрэл асаахтай адил вэ?

Энэ бол айдсаа “засах” тухай биш. Айдсаа ойлгож, өөрийгөө хүлээн зөвшөөрч сурах тухай. Өнөөдөр та манан дундаас анхны гэрлээ олж харж магадгүй. Энэ гэрэл таны доторх жинхэнэ “би”.

Тухлан сууж, нэг амьсгалаа аваарай… Бид одоо дотоод аялалдаа хамт гарна.

Гэрэл Сараана нь Гэрэл Тараана.