مـن تنها آدمی نیسـتم کـه تو کل زندگیـش فقط کارهایـی رو انجـام داده که از موفقیتشـون مطمئـن بـوده. خیلی از زنان دیگـه هم فقط کاری رو شـروع می‌کنند کـه مطمئـن هسـتند تـو اون کار بهتریننـد. هیچوقـت پاشـون رو از گلیمشـون درازتـر نمی‌کننـد تـا دریـای آرامـش و راحتیشـون ذره‌ای متلاطـم نشـه. ایـن رو بارهـا از زبـون هـزاران زن، تـو اقصـی نقاط کشـور فارغ از نـژاد، سـن و موقعیت اقتصادیشـون شـنیدم. دختـر ۲۴سـاله‌ای کـه تـو یـه کافـه باهـاش صحبـت می‌کـردم و کارش نگهـداری از حیوانـات بـود می‌گفـت، خیلـی دلـم می‌خـواد کارم رو گسـترش بـدم امـا هیچوقـت نمی‌تونـم، چـون تـو تجـارت سررشـته‌ای نـدارم. یـا خانمی ۴۸سـاله که ویراسـتار مجله بود می‌گفـت، از کارم بـدم می‌آد ولـی هیچوقـت نتونسـتم ترکـش کنـم، هر چنـد به نظـر نمی‌اومـد بـه پولش هم نیـازی داشـته باشـه. چـرا؟ چـون احسـاس می‌کـرد تنهـا کاری هسـت کـه توی اون موفقـه. بـه عنـوان مدیرعامـل موسسـۀ غیرانتفاعـی دختران برنامه‌نویـس بارهـا دیـدم دخترهـای جـوون، تـو پروژه‌هایی کـه اطلاعـات اولیه تـو اون زمینه ندارنـد شـرکت نمی‌کننـد، در صورتـی که پسـرها تو هـر حـوزهای ورود می‌کنند و براشـون داشـتن دانـش و تجربـه تـو اون کار مهم نیسـت و ذره ای از شکسـت یا احمـق دیده شـدن نمی‌ترسـند.