‎چطور تنگ‌دلی خواسته برای روژین؟

‎چرا؟ شعور ندارد مگر خدای روژین؟

‎نهاده باشد اگر خالقی به خلقی وقع

‎نهاده است خدای روژین برای روژین

‎حجاب دارد و دل را به جلوه آب کند

‎نعوذ بالله از جلوه‌ملوه‌های روژین

‎خداش هر که بنایم نهاد خیر دهاد

‎بنا نهاد مرا تا نهم بنای روژین

‎خدا به شخصه هلش می‌دهد به سمت بهشت

‎نماز هر که گزارد به اقتدای روژین

‎دو نیمه شب دارد در دو چشم و پیدا نیست

‎نه ابتدای روژین و نه انتهای روژین

‎به فارسی و به مهجوری‌اش عنایت داشت

‎گذاشت هر که بر او نام آشنای روژین

‎«رو»اش ممدّ حیات است و «ژین» مفرّح ذات

‎هوای نفس و نفس نیست جز هوای روژین

‎چگونه با دلی آرام و مطمئن می‌مرد

‎نمی‌شنید اگر هایده صدای روژین

‎خوشا به حال خوش هر که گوش بسپارد

‎به آه و واه روژین حین های و وای روژین

‎زمین ادامه‌ی ایتالیای چکمه‌ی اوست

‎ببین کجای جهان می‌شود کجای روژین

‎به گردن دهنم ماند بردن نامش

‎به دوش پای من افتاد تا که پای روژین

‎به بند تخت کشم تا سرین سفتش را

‎به باد بوسه بگیرم تن رهای روژین

‎چنین سرینی اگر این چنین روژینی داشت

‎چرا نکرده کسی پیش از این ثنای روژین

‎ردیف نیست ردیفی به جز روژین؛ حتی

‎نمی‌شود بگذاری روژان به جای روژین

‎اگر مهاجرتش جور با دعا شده کن

‎خدا دعای مرا قاطی دعای روژین

‎تورنتو تهران باشد کبک شمال شود

‎زمین همیشه بگردد به اقتضای روژین

‎دو آرزوست مرا که فقط یکیست محال

‎روژین سرین شود و من شوم فدای سرین ببخشید روژین× (سبحان گنجی)