Şiirlenelim

Son ve en güçlü koruyucusu da ölmüştü. Ve şimdi, her zamankinden çok daha yalnızdı.

Hepsinin halinde, en yakınlarının beklenmedik bir felaketi karşısında bile insanlarda her zaman görülen garip bir sevinç duygusu vardı. Ama kafasında en kötü senaryoyu tasarlamaya çalışmakla, bunu bir başkasının ağzından duymak arasında çok büyük fark vardı.

Birini kaybetmenin en kötü yanı buydu: Normalde onunla paylaşacağınız tüm duyguları ve düşünceleri saklayacak bir yer bulmak.

Belki yüzüncü kere kendi kendine, ''bunu düşünme'' dedi…Ve şimdi Hogwarts'ta korkunç şeyler olmak üzere, belki de şimdiden oluyor.

Belki de duyduğu sihirli bir ses değildi. Belki ait olduğu dünyadan en ufak bir temas işaretini bile büyük bir hevesle beklediğinden, tamamen sıradan gürültüleri fazla büyütüyordu.

Ama başka hiç kimsenin duymadığı sesler duymak hayra alamet değildir. Büyücüler dünyasında bile.

Ama Harry'nin döne döne yükselen merdiveni çıkarken tek düşündüğü şey, buraya döndüğüne ne kadar memnun olduğuydu. İçinde beş tane dört direkli karyola bulunan, bildik, daire biçimindeki yatakhaneler. Ve etrafa bakan Harry, sonunda evinde olduğunu hissetti.

İnsan ancak böyle yolculuk yapmalı, diye düşündü Harry. Sıcak, parlak güneş ışığıyla dolu, torpido gözünde koca bir karamela paketi olan bir arabayla, kar gibi bulut kıvrımları ve kulelerinin yanından geçerek.

Şatonun çevresindeki topraklara yaz çöküyordu. Hem gök, hem de göl maviye dönmüş, seralarda lahana büyüklüğünde çiçekler açmaya başlamıştı. Ama Harry, şatonun penceresinden bakıp da, ayaklarının dibinde Fang’le dolaşan Hagrid’i görmedikçe bu manzaradan keyif alamıyordu.

Hermione, -"Teyzenle enişten gurur duyacaklar ama, değil mi?" dedi. "Yani bu yıl yaptıklarını duyunca."

Bağırsa daha iyi olurdu. Harry onun sesindeki hayal kırıklığından nefret etti.

"Gurur duymak mı?" dedi Harry. "Ölmem için o kadar fırsat çıkmışken ve ben bunu başaramamışken mi? Sinirden çılgına dönecekler..."

Tek istediğiniz annenizle babanızın geri gelip size sarılmasıysa, sadece içinizde yaşayan bir anne babaya sahip olmak hiç kolay değildir.

-"İlk kurbanlar hep en suçsuz olanlardır," dedi. Hermonie. "Geçmiş çağlarda da öyleydi, şimdi de öyle."

Ve birden bir şey duydu. Ölen mumların damlamasından ve Lockhart'ın hayranları hakkındaki gevezeliğinden farklı bir şey.

Bir sesti. İnsanın iliğini kemiğini donduran bir ses. Soluk kesici, buz gibi soğuk bir zehir içeren bir ses.

"Gel... Gel bana... Deşeyim seni... Parçalayayım seni... Öldüreyim seni..."

Gene karşısına çıkmıştı işte: Neye inanacağını seçmek. O hakikati istiyordu. Niye herkes ona ulaşamaması konusunda bu kadar kararlıydı ki?

Aslında istediği ve kendi kendine itiraf etmeye neredeyse utandığı şey – anne ya da baba gibi bir şeydi. Kendini bir aptal gibi hissetmeden akıl danışabileceği yetişkin bir büyücü, onunla ilgilenen biri, Kara Büyü deneyimi olan biri...

-''Yani dün gece gerçekten de babanı gördün, Harry...Onu kendi içinde buldun.''

Harry acıya ve yaralara yabancı sayılmazdı.

Adı Ölüm. O gölge bir başrol.

Başka bir dünya. Gerçekten ait olduğu bir dünya görmüştü bir kere.

-''Tıpkı annen gibi son derece naziksin. Ne yazık ki, insanlar bu özelliğinin kıymetini bilmeyecektir. Masum olayları bile kendi lehine kullananlar vardır Potter. Bütün duygularını bir yana bırak...Düşün Potter...Mutlu bir şey...''

Ama içinde hiç mutluluk kalmamıştı ki...

Seni bu dünyada gezdirmek istiyorum, Küçük adam. Şimdi ve geçmişte. Londra'da, Berlin'de, ''halk iradesinin temsilcisi'' olarak. Bir inancın inananı olarak. Nesin ve neydin, sana göstermek istiyorum. Kendini her yerde bulabilir ve her yerde tanıyabilirsin. İster Fransız ol, ister Alman. Yeter ki, kendi yüzüne bakacak cesaretin olsun.

Seni yaşadım, seninle yaşadım, seni içimde yaşadım.

Senin "Tanrı" diye adlandırdığın şeyin gerçekten var olduğunu biliyorum. Ama senin sandığından başka türlü: Uzaylarda kozmik enerji olarak. Bedeninde sevgi olarak. Ve kendi içinde ve dışında doğayı duyumsaman olarak.

Bulunduğun yerde sen neysen osun. Yaşamın boyunca kuru büroda, hesap makinesinin ya da çizim sehpasının başında ya da evliliğin deli gömleği içinde ya da okulda çocuklardan nefret eden öğretmen.

Artık Büyük adamı yalnızlığa ittikten sonra, ona ne yaptığını unuttun. Hemen yeni bir saçmalık konuştun, yeni bir alçaklık yaptın, onu tekrar derinden yaraladın. Sen unutursun. Ama Büyük insanın özelliğindendir unutmamak. Kin gütmemek. Senin niçin böyle bayağı davrandığını anlamaya çalışmak. Bu da senin için yabancı, biliyorum.

Ama inan bana: İstersen, yüz kez, bin kez, milyon kez acı ver, onulmaz yaralar aç, yaptığın adi kötülüğün ardından o an ne yaptığını bilmesen de, Büyük insan, yaptığın kötülüklerin vicdan azabını senin yerine çeker. Bunlar büyük şeyler olduğu için değil, tersine, küçüklükler olduğu için.

Bir gelişmen yok. Yeni bir düşünce olanağın yok. Çünkü sen hep aldın ve hiç vermedin. Sen yalnızca bir başkasının tastamam hazırlayıp önüne koyduğunu kaşıkladın.

Hayatı koruyacağına, yüzyıllar boyu kan akıtacaksın. Kendi cellâtlarına yardım ederek özgürlüğü kuracağını hayal edeceksin. Sonuç olarak söylendikçe, içinde bulunduğun bataklıktan hiçbir zaman çıkamayacaksın. Yüzyıllar boyu yalancı bir pehlivan gibi güreşeceksin. Ve ne zaman hayat, senin hayatın senden bir şey isterse, kör ve sağır kesileceksin. Çünkü küçük adam, sen hayattan korkuyorsun, hem de çok korkuyorsun.

Ama anlamadığım şey, bataklıktan çıkmak için bunca çile çektikten sonra, niçin hep daha berbat bir bataklığın içine gömüldüğün.

Seni hayal kırıklığına uğratınca, eşini karalamaya, kötü niyetli komşunun hoşuna gitmiyor diye, çocuğuna eziyet etmeye, arkadaşını aldatmaya, iyi yürekliyle alay edip onu sömürmeye, verilen yerde almaya, talep edilen yerde vermeye, ama sevgiyle verilen yerde hiç vermemeye, düşene ya da düşmek üzere olana bir tekme de sen vurmaya, doğrunun söyleneceği yerde yalan söylemeye ve yalanı değil de doğruyu kovuşturmaya.

Sen kendini hep kovuşturanların safında buluyorsun, küçük adam.

Bağlılığı «duygusallık» ya da «küçük-kentsoylu alışkanlığı» olarak nitelendiriyorsun. Başarılara karşı saygılı olmayıysa, kölece bir el-etek öpme sayıyorsun. Saygısızlık göstermen gereken yerde el-etek öptüğünden, bağlılık göstermen gereken yerde nankörlük ettiğinden haberin bile yok.

Yaşamın ne zaman iyi ve güvende olacak, diye soruyorsun, Küçük adam. Bunun yanıtı senin özüne yabancı:

Hayat güvenlikten, sevgi paradan, özgürlük parti ya da kamu görüşünden daha önemli olduğu zaman, yaşamın iyi ve güvende olacak. Düşüncen, duygularınla çelişki halinde değil de, uyum içinde etkili olduğu zaman.

Milyonların Küçük adamı, bir zerre sorumluluk taşısan, dünya başka olurdu.Ve büyük dostların, küçüklükler yüzünden ölmezlerdi.

Direnmekten korkuyorsun. Yükseklikten ve derinlikten korkuyorsun.

Mutluluğu arıyor ama güvenliği seçiyorsun!

Kendi saygınlığın içinde gizlenirken bile, ruhunun derinliğinde kendini aşağılıyorsun.

Hakikatin, ele geçirilemeyecek bir yer olan aynada sana sunulmasını istiyorsun.

Bilgi insanı ''umut'' a götürür, sen bunu anlamı­yorsun. Umutlu birisi olmak istiyorsun, ama başkalarına umut vermiyorsun.

Seninle alay ediliyor ve sen buna diğerleri ile birlikte kahkahalarla gülüyorsun.

Kendi kendinle alay edenin yine kendin olduğunu bile bilmiyorsun küçük adam.

Kendinden kaçma. Kendine bakacak cesaretliliği göster!

''Kimi sevsem tıpkı hayat gibidir...

Eksiktir,

Henüz hazır değildir,

İstenmeden de olsa çok acımasız,

Ve sıradandır.

Ben ne kadar hazırsam bütünlüğe ve tamamlanmışlığa ,

O, o kadar umursamazdır ki eksikliğine.

O, o kadar aldırmazdır ki, çekiciliğinin ardındaki boşluklarına...''

Bir varmış

Bir yokmuş

Masallar hep böyle başlarmış

Ayrılık:

Bir tür isyan

Sabırsız!

Bir tür, ihtilal olma tutkusu

Yine

Yürümek bir tür ayaksız

Bir tür, ayaksız ayağa kalkma arzusu!

Ayrılık:

Düşün ki:

Bir tür, sonbahardır

Düşlerin vardır

Yağmursuz,

Öamursuz ıslanmak,

Kirlenmek biçiminde!

Bekledim

Çok bekledim

Her girdiğim karanlıktan, birinin beni çekip kurtarmasını bekledim

Ama kimse beni kurtarmadı

Ne gelen vardı

Ne giden

Bana kalbim yok gibi davranıyorlar anne.

Kalbimi kırıyorlar

Ölüyorum anne

Görmüyor musun?

Görmedin hiç

Neden görmedin?

Bende bir fotoğrafın var

O bile yüzüme bakmıyor

Eğer beni görseydin, böyle olmazdı

Beni gör diye çırpınmaz,

Kendimi parçalamaz

Kendimden vazgeçmezdim

Herkes bir şey olmak isterken, ben hiç olmak istedim

Ne bir adım vardı

Ne de bir soyadım

Elimde hiçbir şeyim yoktu

Kimseydim,

Kimsesizdim

Kimliksizdim

Oysa umut vardı,

Hülya vardı,

Düş vardı

Şimdi, uykudadır dudakların

Ellerin, çekilmeyi bekle­yen tetikler gibidir

Kalbim, iyi bir bestekar ama, kötü bir yorum­cudur

Beni tanıyor muydun?

Sanmıyorum

Hakkımda açıklama yapılmamıştı daha

Kutsal kitaplarda,

Kutsal metinlerde esamem okunmuyordu

Peki, sana hiç mi dokunmuyordu yalnızlığım?

Görüyorsun

Gün geliyor bütün sevdalar kirleniyor

Bütün gökler,

Bütün balerinler,

Bütün nilüferler

Hatta beyazlar da...

Gel bana ne olur diyemem

Geldiğinde beni bende bulabilir misin,

Onu da bilemem

Ben seni seçerdim

Yüz yaşamda,

Yüz dünyada,

Gerçekliğin herhangi bir versiyonunda da seni bulur,

Seni seçerdim

Ben şimdi kalkıp gel desem sana,

Hangi sıradan ölü tenezzül edecek bu çağrıya?

Lütfen peşin hükümleri bırak!

Göğe bak!

Görüyorsun

Şu mavi

Ve hayat, bizi içine alamayacak kadar ufak...

Beni karanlıkta bırakan ilk kişi değilsin

Ama önümdeki çiti aşmayacağım

Çiti yalnızca parçalayacağım.

Sana sitemler yağdırarak iyileşemem

Biliyorum

Ama yalandan ağlanmaz His

Yananlar ağlarlar

Evet

Hepimizin hayatında bir tını eksik

Ne olduğunu keşfedemediğimiz,

Diplerden gelen bir patlamaya eşlik eden bir tını eksik

Gitme

Çünkü kaybolmuş gibi hissediyorum sen gidince

Eksiliyorum

Bilemiyorum ellerimi nereye koyacağımı

Boğazım düğümleniyor, yutkunamıyorum.

Çünkü bir ağrı saplanıyor ciğerlerime,

Dayanamıyorum

Beni hiç anlamadın

Anlamayacaksın

Aslında o kadar farklı değiliz

Farklı bakıyoruz sadece

Farklı düşünüyoruz

Senin sözde doğruların var

Benim kalpte yanlışlarım

Senin gitmeyen korkuların var

Benim bitmeyen duygularım

Senin uzun kahvaltıların var

Benimse yetmeyen duygularım

Sen bir ömür sonrasında yaşıyorsun

Ben bir saat öncesinde

Sen hayata koşuyorsun

Ben hayatın gölgesinde

Öyle ki,

Bir adım mesafe bile gurbet oluyor işte

Aksi sana bildirilinceye dek,

Gözyaşlarına güveniyorum hâlâ

Çözemediğimiz,

Çözemeden yaşadığımız,

Bir anlamda katlandığımız tutkuların haklılığını kanıtlayan şey'lere güveniyorum ben

Gel

Sadece çok istiyorum

İlk zamanlarda kendimi fırtınadan sonra, harap tarlasını seyretmeye giden çiftçiye benzetiyordum. Geçirdiğim fırtınanın ruhumda neleri yakıp yıktığını yeis ile gِrüyordum.

Başımdan bir iki gençlik macerası geçmemiş değildi. Fakat bunlar süreksiz hevesler, gelip geçici gِnül eğlenceleri kabilinden şeylerdi. Hiçbiri kalbimi yorup yıpratamamıştı.

ضzellikle akşam üstleri gayriihtiyari insanın omuzlarına bir ağırlık çِküyor ortalık kararıyor:

"Bir gün daha geçti. Bu hep bِyle mi geçecek?" diye mahzun bir düşünceye kapılıyor

Bu düşüncenin bazen derinleştiği, gece yarılarına kadar devam ettiği de oluyor.

Ben denizi derin derin yaşayan,

Daima gülen,

Sِyleyen,

Dinleyen,

Darılan bir şey gibi tanır,

Ve severdim.

Halbuki bu gece sular bana çaresi,

Tesellisi olmayan büyük bir yalnızlık gibi gِründü.

Küçüklüğünde sevilmeyen, okşanmayan, nazını çekecek kimse bulamayan bir çocukta,

İnce ve güzel hislerin doğmasına nasıl imkân tasavvur edilir?

Öyle sanıyorum ki,

Kudret, yalnız güzel simaları değil,

Güzel toprakları,

Güzel denizleri de, insana gizli gِnül azapları versin diye yaratmış

Ben bakarım

Uzaklarda kalmış bütün yalnız­lıklarım toplanıp gelmiş de, beni yanlarına çağırıyormuş gibi

bakarım

Ben bakarım.

İçime bakar gibi bakarım

Kalabalıktan korkar gibi bakarım. Selvilerle konu­şur gibi bakarım. Bütün ayrılıklardan geriye kalmış ağıtlar gibi bakarım...

Ve binlerce gün,

Ve binlerce kez,

Karanlık, sarmaşık gibi dolanır çitlere. Kınalara, akçaağaçlara.

Gecenin sonunda, uykudayken olgunlaşır bir başak

Mağlubum

Fakat düşmanla gِğüs gِğüse çarpıştıktan,

Son kurşununu attıktan sonra, yere serilen bir asker gibi mağlubum

Hatıralar gariptir:

En umulmazları yaşar,

En kuvvetli gِrünenleri, olduğu gibi silinip gider

Hangi ümide sarılsam elimde kalıyor,

Neyi seversem ِlüyor

Sevdayı kalpte doğup ِlen bir şey diye ِğretiyorlar

Sevdanın kalple hiçbir alakası yok

Sevda yalnız dudaklarda doğup yaşadıkça bir saadet olur.

Onun dudaktan kalbe zehir gibi işlemesine izin vermemeli

Ben ısrarla senin bahçende büyümek isteyen bir papatya olacağım.

Susuz kalsam da, büyümek için uğraşacağım...

Herkesin uzağında,

O ışıksız evlerde

Kapı altından giren soğuk gibisin,

Birdenbire basar gibi boşluğa

Kar üstünde yürümek zordur

Bilirsin

Herkesin korunduğu bu limonlukta, bir sandalye çektim zor günlerin altına

Ey ölüm!

Kim direnebilir bir bandonun ritmine?

Ne kalır geriye bir okul çıkışından?

Bugün dalgınım, dün de dalgındım

Aç bile değildim aynaya bakmasaydım

Mutluyum, çünkü galip gelmedim

Mutluyum

Çünkü galip gelseydim, Madalyam olacaktı- yüreği kangren yapan

Ve bir gururum, kendini okşatan.

Mutluyum

Çünkü yenilmeseydim,

''Ey hırs! Ben senin ürkek ülkenim.'' Diye bitmeyecekti şiirim.

Gidenleri öp benim için

Çünkü benim ceylan bakışlı bir kırlangıçtan bile mahçup ruhum var.

Buruk bir ömrü yaşasa da bedenim,

Mutluyum...

Çünkü hâlâ, kılıçtan utanan bir boynum var.

Mutluyum...

Çünkü kötümser, yalnız tüneli görür. İyimser, tünelin sonundaki ışığı görür. Gerçekçi, tünelle birlikte hem ışığı hem de gelecek treni görür.

Allah biliyor ya,

Benim şaşkınlığım sizinkine benzemez

Hayrete düşürür beni umursamadığınız şeyler

Mesela ırmağa binen balık

Güneşi sırtında taşıyan dağ

Ve peribacaları...

Ayçiçekleri

Hayrete düşürür beni.

Merakım da sizinkine benzemez

Şöyle seslenirim bazen:

''Yağmurkuşu, bana bir şeyler söyle!

Deli ırmak ne fısıldar denize?

Savaşım da benzemez savaşınıza

Yalın kalem

Dayanırım kelam kapılarına

Ya simmurga ya morga, farketmez.

Ve korkum....O da sizinkine benzemez

Saflar sıklaştıkça korkarım

Anlaşılmaktan korkarım

Düşlerimden korkarım

Üstelik kırmızı ışıkta cam silen çocukları,

Şoförlerden sakınmak zorundayım...

''...Sanki hiç buluşmamışız gibiyiz. Hasret, maddi bir acı gibi içime işliyor. Islak, öldürücü, yakıcı, üşütücü bir yalnızlık. Ayrılalı kaç saat oldlu? Asırlardan beri ayrı gibiyim. Her geçen saat, yaşamak sevincinden bir parçasını alıp götürüyor. Hayatımın eridiğini, azaldığını, hisseder gibiyim. Seni unutmak...''

''Her defasında ayaküstü laflıyoruz. Konuşurken gözlerimin içine bakıyor.

Gerçi isterim ki, bu hileli aşk oyunlarına hiç lüzum kalmasın. Müntekim, benim onu aç karnına sevdiğim gibi sevsin beni. Midesi aşkla kasılacağına, kalbi aşkla çarpsın. Fakat ne çare...Aşk yalnızca sağlam vücutlu ve tok karınların mı tekelinde? Yalvarırım ''hayır'' deyin!

Omzuna dokundum. Durdu. Çöle düşen ilk yağmur damlasını duymanın heyecanı içindeyim. Dönüyor. Baharı fetheden ordunun sancağı gibi dalgalanan elbisesi karşısında hazır ola geçiyorum. Gözleri, zamanın başlangıç gecesi kadar derin. Artık kainatın hiçbir yerinde emniyette değilim.

Daha ilk buluşmamızda, iki yıla kadar ya evli ya da ölü bir adam olacağımı fark etmiştim.

Zirveye yeni yağmış kar kadar güzeldi. Ve bana karşı çığ gibi büyüyen bir öfkeden başka bir şey hissetmiyordu. Bildiğim bir şey varsa, bir çığın ortalama hızı saatte 180 km'nin üzerindedir.

Filmlerde görürdüm, fakat bir gün gerçeğine rastlayacağımı hiç ummazdım. Kafamın içinde bir bulut peyda olmuştu. Yongalarla dolu çürük bir çuval gibi dağılıyordum. Kemiklerimin içerisinde zehirli karıncalar yürüyordu.

Babama, gökten inen canavar sürüsüne karşı beni korumasını söylemeliyim. Yalan söylerken nefesi kesilenlerdenim: ''Haftasonu uğrasam baba, olur mu?''

-''Sen 25 yaşındayken daha dürüsttün evlat. Anlat bana, bir derdin mi var? Biri canını mı sıktı, kız meselesi mi?''

''Hayır. Sadece selam vermek için aradım. Senin şefkat dolu şüpheciliğini özlemişim.'' Şu cümlenin uğursuzluk raddesindeki yapmacıklığına bakar mısınız! Bildiğim bir şey varsa, bir erkek, babasıyla nasıl konuşacağını ölünceye kadar öğrenemez. Hangi ölünceye kadar? İşte onu bilmiyorum. Henüz.

O gün anladım ki, avarelik büyük bir konsantrasyon gerektiriyor.

''Benim burada ne işim var?'' diye düşündüğünüz oldu mu hiç? Bir labirentin içindeymişsiniz ve kaybolduğunuzdan eminmişsiniz gibi?

Bildiğim bir şey varsa, talih ve talihsizlik aynı kuyudaki iki kovadır. Onu karşımda gördüğüm anda, hayatımın en kötü dönemini geride bıraktığımı anladım.

Dilimin ucuna bir milyon farklı söz geliyor fakat hepsi de anlamsız.

Şebnemle çorba içmeye oturacağız. Bana çorba yapmış. Cennet bahçesinde rehabilitasyon. Şebnem kaşığıyla çorbanın içindeki mercimek dilimlerini avlıyor. Ona bakarken, sanki içimde tavuk taşıyan bir kamyon uçurumdan aşağı yuvarlanıyor.

''Hava ne güzel değil mi?'' diye gıdaklıyorum.

-''Evet.'' diyor. ''Bazı 22 Kasımlar böyle güneşli olur.''

Çorbadan bir kaşık alırken, hayatım boyunca denk geldiğim otuz civarında 22 Kasım'a hiç dikkat etmediğime yanıyorum.

-''22 Kasım 1963'te, Dallas'ta gökyüzü bulutsuz, hava ılıktı.'' diyor. ''Kırk üç yaşında ABD Başkanı John Fitzgerald Kennedy ve eşi Jacqueline, üstü açık bir Lincoln'deydiler. Halk, başkanı görebilmek için sağına soluna yığılmıştı. Kennedy ayağı kalkmış, korteje el sallıyordu. Tam o sırada başına isabet eden bir kurşun, kafatasını parçaladı.''

Şebnem'e göre taihi kavramak ve sevmek, onun düpedüz hayat olduğunu görmekle mümkündü. Asırlar evvel ölöüş kimselerin canları, tarihçilere emanetti. Zamanı, şimdiyi, tarihten ayırmamak gerekiyordu. Şebnem'in söyledikleri, kulağımın pasını silen felsefi bir çocuk şarkısına benziyordu. Çok önemsediği, hayatına anlam kazandıran düşüncelerini bana anlatıyordu. Gururlanıyordum.

Bildiğim bir şey varsa,

Onun sevgisini kazanmak, hayatımda aldığım en büyük mükafattı. Canıma can katmıştı.

Bildiğim bir şey varsa,

Yapacak çok şeyim yok, seni incitmemek dışında.

Ve öğrenmemen için, elimden gelmeyenleri de yapacağım.

Korkma. Kaygılanma Şebnem. Sen oldukça, ben de varım. Kimse bunu değiştiremez.

Kimse beni etkileyemez.

Korkma, ben varım.

Bu yağmurlar böyle yorgun yağıyorlar

Bu rüzgarlar

Bu ışıklar böyle birden sönüyorlar

Ümitlerini güvercinler gibi uçmuş

Gemilerin kayboldukları yerde kaybetmiş

Sonra durdum öyle biraz

Kırmızı koltuk eskiyene kadar oturdum

Bu bakır tadı

Bu bakışlar

Hepsi,

Hayat böyle

Duygu dolu düşler her zaman gerçekleşmiyor

Umut diri kalmıyor

İnsanlar güçten düşebiliyor,

Çaresiz kalabiliyor

Ümitlerini yitirebiliyor

Hepsi insan işi

Hepsi,

Hepsi insan işi....

Sonra

Yağmur oldu, yağdı zaman

Dünyayı yedi bitirdi

Hayat dedim adına

Hiç durmadan devam etti

Kum gibi…

Kum gibi aktı gitti.

Başına buyruk

Çıldırmış gibi

Hırs atını yıldızlara doğru sürmüşüz

Mesafeleri ölçüyorüz

Yeni yıldızlar keşfediyorsun da,

"Kendini" keşfedemiyorsun...

Yıllar sonra anladım ki,

Ruhlarına yakın gelmeyen tüm davranışlara tuhaflık diyor insanlar

Anlatacak çok şey var

Ama anladım ki, insan doğru yolda yürürse yol eninde sonunda onu hedefine ulaştırıyor

Anladım ki, onları ne okumak ne de anlatmak yetiyor

Anlamlarını anlamak için yaşamak ve yaşatmak gerekiyor

O menzile de ancak fedakârlık ile gidiliyor

Anladım ki, iki farklı hayatı tek noktada birleştirmenin başlangıcı,

Bizim o doğruyu yapmamızla başlıyor

Her şeyimiz, dünya öyle istedi diye!

Biz öyle yaptık diye!

Işığı anlayalım derim

Aydan,

Yıldızdan

Ve güneşten

Işığı bilsin derim vücudum,

Etim,

Kemiğim ve aklım

Çırılçıplak

Yeniden doğmuş gibi

Her şeyi yeniden koklamak

Ve düşünmek her şeyi yeniden

İlk sevdiğin zamanki kadar

Meçhul

Ve güzel sevdiklerin

Işığın altında çünkü her şey yenidir

''Yüreğin terk edilmiş olabilir.

Kıymeti bilinmemiş olabilir.

Anlaşılmamış olabilir.

Ve hatta artık aşktan ürkmüş de olabilir.

Peki, onun gibi sen de mi yalnız bırakacaksın sol yanını?

Yoksa daha bir sıkı mı sarılacaksın kendine?

Hiçbir zaman yeni ufuklara açılmak için geç değildir.''