…แต่เมื่อสละสิ่งนั้นระบายสิ่งนั้นออกไปโดยการให้ผู้อื่นได้ ก็เท่ากับว่าได้ระบายทุกข์ออกจากตัวออกจากจิตใจนั่นเอง เมื่อทุกข์ออกไปแล้ว สุขก็เกิดขึ้นมาแทนที่ ดังนั้นคนที่เสียสละบริจาคสิ่งของของตนให้แก่คนอื่นได้นั้นจึงได้รับความสุขทางใจอย่างประหลาด เป็นความสุขที่ลึกซึ้ง คนที่ไม่เคยให้อะไรแก่ใครด้วยใจบริสุทธิ์ย่อมจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับความสุขเช่นนี้แน่นอน และความสุขเช่นนี้ไม่อาจซื้อหาหรือยกให้แก่กันได้ นอกเสียจากว่าผู้ต้องการความสุขจะเป็นนักให้เป็นนักเสียสละด้วยตัวของตัวเองเท่านั้น

อย่างที่มีคำพูดว่า “สุขนี้ไม่มีขาย ใครอยากได้ต้องทำเอง” นั่นแล

จากบทเทศนา ทานานุภาวกถา ๑๙ มกราคม ๒๕๓๗

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu