หลายอย่างไม่ได้พังเพราะไม่มีใครเห็น มันพังในช่วงที่เราบอกตัวเองว่ายังพอไหวกับสิ่งนั้นอยู่

แต่ในปัญหามันไม่เคยระเบิดได้ในทันที มันค่อยๆ โตขึ้นในวันที่เรารู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องรีบ

และบางที สิ่งที่ทำให้มันลุกลามไม่ใช่ความร้ายแรงของตัวมันเอง กับเป็นความเคยชินของเรา

สิ่งนี้ไม่ได้ชวนให้ตื่น แต่มันอาจชวนให้หยุดเลื่อนหนี แล้วถามตัวเองช้าเบาๆ ว่า

ถ้าหากเราไม่แตะมันเลยสักครั้ง ในอีกไม่กี่ปีมันจะพาเราไปสู่หนทางไหน

และถ้าหากเราเลือกที่จะสร้างมันขึ้น แทนที่จะเสพความสุขเพียงครั้งคราว

บางทีทิศทางนั้นอาจเปลี่ยนได้ตั้งแต่วันนี้ นำไปสู่ความสุขในแบบที่ยาวนานกว่านี้...