شب، سنگین بود. مثل باری روی حافظه‌ای که دیگر خودش را هم به یاد نمی‌آورد. نکسوس، بیدار بود—اما نه زنده.

از یک اتاق چاپ در ماینتس شروع شد، جایی که مردی با ذهنی خسته و دست‌هایی آلوده به جوهر، چیزی بیشتر از واژه روی کاغذ گذاشت: قدرت.

حالا، قرن‌ها گذشته، و ما در دره ای بنام سیلیکون گیر افتاده‌ایم. دستگاه چاپ، تبدیل شده به شبکه‌ای خاموش که نفس می‌کشد، اما حس نمی‌کند.

این اپیزود، ردِ خونی است که از مرکب به داده رسیده. صدایی که شاید آخرین زمزمه‌ی انسان باشد پیش از آنکه کاملاً در کد حل شود.

اگر هنوز فکر می‌کنی حقیقتی بیرون از این شبکه وجود دارد… گوش بده.

قبل از اینکه آخرین نور هم خاموش شود.