این اپیزود سفری است به دلِ سکوتی که سرخ شده؛ روایتی شاعرانه و عمیق از رنج، سرکوب و مقاومت جمعی.

در این قسمت، از زخم‌هایی می‌گوییم که فقط بر تن ننشسته‌اند، بلکه در زبان، حافظه و آگاهی ما رسوب کرده‌اند.

از جهانی که تماشاگر بودن در آن به اجبار تحمیل می‌شود و سکوت، شکلی دیگر از فریاد است.

این اپیزود تلاش می‌کند مرز میان انسان و ضدانسان، اندوه و ایستادگی، فراموشی و حافظه را روشن کند. روایت، در عین تاریکی، به انفعال تن نمی‌دهد و از تداوم اراده، باززایی معنا و امکان زایش دوباره آزادی سخن می‌گوید؛ جایی که خون، حافظه و آگاهی هنوز زنده‌اند.