Podobno każde miasto do 100 tys. mieszkańców to sen. Każdy z nas, dzień i noc, bez przerwy śni swoje miasteczko. Wynika z tego, że my też je roimy - wraz z jego wszystkimi kawiarniami, salonami tatuażu, żabkami oraz kośćmi zakopanych pod halą targową szczątek. Kolektywnie (ściana przy ścianie, głowa w głowę, ego przy ego) utknęliśmy w poszarpanym jednokierunkowymi ulicami obetonowanym powiatowym majaku, z którego nikt nie ma zamiaru się budzić. Śnimy w nich dźwięki i słowa. I nawet nie jest nam wstyd.