Bu bölümde Aynı Yıldızın Altında’nın bize fısıldadıklarını konuşuyoruz.

Hayatın adil olmak zorunda olmadığını ama yine de yaşanmaya değer anlarla dolu olduğunu… Kısa bir ömrün bile birine “sonsuzluk” hissini verebileceğini. Hazel ve Gus üzerinden, sevgiyi ertelememeyi, acının içinden geçerken bile gülmenin mümkün olduğunu ve bazen iz bırakmanın büyük şeyler yapmaktan değil, birinin hayatına dokunmaktan geçtiğini hatırlıyoruz.

Bu bölüm; kaybetme korkusuna rağmen sevmeyi seçenlere, “az zaman”ın aslında ne kadar çok şey anlatabildiğini düşünenlere ve aynı yıldızın altında birbirini bulan kalplere…

Bazı insanlar hayatımızdan sessizce gider. Ne büyük vedalar vardır ne de açıklamalar… Sadece bir gün, yokluklarını fark ederiz. Bu bölümde, fark ettirmeden çıkanları, içimizde kalan cümleleri ve ardından oluşan boşlukları konuşuyoruz.

Ve tam o boşluklarda, kapıyı usulca açıp girenleri…

Gürültüsüz ama yerini bilen, zamanlaması doğru olan insanları.

Bu bölüm; her gidişin bir kayıp olmadığını, bazen sadece yer açmak olduğunu hatırlatıyor. Hayatın kapattığı kapıların ardından, yeni gelişlere alan açabilmeyi anlatıyor.

Bu bölümde, hayatımızın pek çok kararına sessizce yön veren o tanıdık soruyu konuşuyorum: “Elalem ne der?” Söylemekten vazgeçtiğimiz cümlelerin, ertelediğimiz hayallerin ve içimize attığımız hislerin arkasında duran görünmez kalabalığı… Bazen aile, bazen arkadaşlar, bazen de kim olduğunu bile tam bilmediğimiz “herkes” yüzünden şekillenen bir hayatı sorguluyoruz. Kendi istediğimizle başkalarının onayını ayırt etmeye çalışırken nasıl yorulduğumuzu, yargılanma korkusunun bizi nasıl sessizleştirdiğini ve bu sessizliğin zamanla kim olduğumuzdan neler eksilttiğini konuşuyoruz. Belki de bu bölüm, başkalarının ne diyeceğinden çok, biz ne hissediyoruz sorusuna biraz daha yaklaşabilmek için bir durup nefes alma alanı.

*

Instagram: soylebirseypodcast

Bu bölümde, bir yılın benden neleri alıp götürdüğünden çok, geriye ne bıraktığına bakıyorum. Yorulduğum yerleri, sustuğum anları, büyürken fark etmeden vedalaştıklarımı… Tutamadığım sözleri, ertelediğim hayalleri ama buna rağmen hâlâ ayakta kalan yanlarımı. Belki bu yıl bana “daha fazlası”nı değil, “daha az ama gerçek” olanı öğretti. Bu bölüm; kapanan bir takvim yaprağından çok, içimizde kalan izleri konuşmak isteyen herkes için.

*

Instagram: soylebirseypodcast

Elimizdeki kokina çiçeği aslında sadece kırmızı meyvelerden ve yeşil yapraklardan oluşan bir demet değil. Bu bölümde, yılbaşı yaklaştıkça vitrinlerde beliren kokinanın neden bu kadar tanıdık, bu kadar “umutlu” hissettirdiğini konuşuyoruz. Birlikte; beklemenin sabrını, tutunmanın inancını, “olursa” diye saklanan küçük dilekleri ve bir yıl boyunca solmadan kalabilmenin sembolünü hatırlıyoruz. Kokina üzerinden; yeni başlangıçlara, geç kalmadığımıza inanma ihtiyacına ve bazen sadece inanmanın bile insanı nasıl ayakta tuttuğuna dokunuyoruz. Belki de bu bölüm, bir köşede sessizce duran o çiçeğin bize fısıldadığı şeyi hatırlatmak için: Umut, çoğu zaman en sade hâliyle gelir.

*

Instagram: soylebirseypodcast

“Kapanan Yıl mı Daha Gerçek, açılan yıl mı?” bölümünde, takvimin son sayfalarının sessizce kapanırken içimizde bıraktığı o karmaşık duyguları yakalıyoruz; bir yanda yaşanmışlıkların ağırlığıyla geriye dönüp bakmanın gerçekliği, diğer yanda yeni yılın taze bir umutla önümüze bıraktığı olasılıkların hafifliği… Geçmişin bize kattıklarıyla geleceğin bizden istediklerini aynı anda düşünürken, aslında neye daha çok tutunduğumuzu sorguluyoruz: Yaşanmış ve artık bize ait olduğunu bildiğimiz eski yıla mı, yoksa “belki bu yıl olur” diye içimizde filizlenen yeni başlangıçlara mı? Bu bölüm, kapanan yılın sessiz ama etkili izlerini, yeni yılın heyecanla karışık umutlarını ve bu iki zaman arasında sıkışan insanın iç yolculuğunu anlatan samimi bir durak; belki de cevabımız, ikisinin de kendi yerinde bizi gerçek kıldığı gerçeğinde saklı.

*

Instagram: soylebirseypodcast

Dışarıda soğuk bir kış akşamı, içerideyse küçük bir ışık ve tanıdık bir sessizlik… Bu bölümde, The Holiday Movies That Made Us belgeselinden ilhamla, yılbaşı filmlerinin neden sadece film olmadığını; neden her izlediğimizde içimizi ısıtan bir hatıraya dönüştüğünü konuşuyoruz. Evde Tek Başına, Elf ve nice yılbaşı klasiğinin perde arkasındaki insan hikâyeleriyle, bu filmlerin bizde bıraktığı nostaljiyi, umut duygusunu ve içimizde hâlâ yaşayan çocuğu hatırlıyoruz. Bir fincan sıcak içecekle eşlik edebileceğin bu bölüm, yılbaşı ruhuna kısa bir mola, biraz gülümseme ve kendine sarılma daveti. 🎄✨

Bu bölümde dünyanın dört bir yanındaki yılbaşı ritüellerine yolculuk ediyoruz. Kimileri şans getirsin diye gece yarısı üzüm yer, kimileri kötü enerjiyi kovmak için tabak kırar, kimileri de yeni yıla umutla girmek için kapılarını ardına kadar açar. Farklı kültürlerin yeni başlangıçlara yüklediği anlamları, bu geleneklerin ardındaki küçük hikâyeleri ve yılbaşı ruhunun evrensel sıcaklığını birlikte keşfediyoruz. Belki de yeni yıl ritüelin tam da burada seni bulur. ✨🎄

Bu bölümde, hepimizin zaman zaman içine düştüğü o belirsiz hissi konuşuyoruz: Gerçekten tükenmiş miyiz, yoksa hissettiklerimizi kendimize bile itiraf edemediğimiz için “abartıyorum herhalde” diyerek geçiştiriyor muyuz? Günlük sorumlulukların ağırlığı, bitmeyen beklentiler, sürekli güçlü görünme çabası ve yorulduğumuzu söylemekten çekindiğimiz anlar… Hepsi birleştiğinde içimizde bir çökkünlük yaratıyor ama çoğu zaman bunun adını koyamıyoruz. Bu bölümde tükenmişliğin nasıl hissettirdiğini, hangi işaretleri görmezden geldiğimizi, kendimizi suçlamadan nasıl farkındalık geliştirebileceğimizi ve gerçekten dinlenmeye ihtiyaç duyduğumuzda bunu nasıl anlayabileceğimizi konuşuyoruz. Kısacası, “sorun ne bende?” sorusunun biraz yumuşak, biraz içten ama tamamen gerçekçi bir yanıtını arıyoruz.

Bu bölümde, uzun zamandır hayatın koşturmacası içinde hep sonraya bıraktığımız “gerçek kendimiz”e dönüyoruz; başkalarının beklentilerini karşılamaya çalışırken, günlük sorumlulukların arasında sıkışıp kendi ihtiyaçlarımızı, hayallerimizi, iç sesimizi nasıl sessizce ertelediğimizi konuşuyoruz. Neden kendimizi hep listenin en sonuna yazdığımızı, hangi alışkanlıkların bizi geri tuttuğunu ve küçük ama kararlı adımlarla nasıl yeniden kendimize yaklaşabileceğimizi inceliyoruz. Çünkü bazen fark etmeden ertelediğimiz şey bir hedef, bir plan ya da bir istek değil; tam olarak biziz. Ve bu bölüm, kendine nazikçe “Artık seni ertelemiyorum” deme cesareti için küçük bir hatırlatma niteliğinde.