50 ülkeden sonra o pasaport kontrolündeki soğuk kapıların önünde durup kendime sordum: İnsan sahiden nereye kaçar? Cevabı ne o vizelerde buldum, ne de o parlatılmış özgürlük illüzyonlarında. Stockholm’ün asil sessizliğinde, binlerce mumun yandığı bir gecede ruhumdan şu cümle döküldü: Ev dediğin şey sınırlar değil, o derin sessizliği paylaşabildiğin insandır.Arlanda Havalimanı’nın o rasyonel akışında bir yabancıya gözlüklerimi bırakıp çıktığım o milisaniyelik anın, o içsel kırılmanın ve her şeyi değiştiren o sarsıcı sarılmanın hikayesi. Kulaklığınızı takın, kalbimizin içindeki o tanıkla konuşma vakti geldi. Kaçtım ben, öptüm çok!