Bazen insanın ihtiyacı daha fazla düşünmek değil, biraz susmaktır.Tasavvufta “hiçlik”, insanın kendini değersiz görmesi değil; egonun gürültüsünden uzaklaşıp kalbin sessizliğini duymasıdır. Çünkü insan “ben” dediği sesi susturduğunda, içindeki derin huzuru fark etmeye başlar.Bu meditasyon, tasavvufi gelenekten ilham alan bir hiçlik pratiğidir.Amacı zihni zorlamak değil, zihni yavaşlatmaktır.Sadece nefesine odaklan, düşüncelerin gelip geçmesine izin ver ve içindeki sessiz alanı hisset.Belki de aradığın huzur…uzakta değil, sen sustuğunda ortaya çıkan o derin sessizliktedir. 🌙