Yanında olmalıydı. Doğrudur. O kadar inandırmış olacağına. Olmaz şimdi olmamak yanında. Haklısın. Evet, ekildin. Ben demedim. Sen dedin. Peki olanı biliyorsun? O zaman olacakları bana niye soruyorsun? Eğer olacak ben değilsem.

Üzülmüyorum anlattıklarına. Niye? Bilmiyorum. Evet, bence de iğrencim. Haklısın. Kuramıyorum empati. Yaşamadım anlattıklarını. Yaşadıysam da bu denlisini hiç yaşamadım. Densiziyle bu kadar ilgilenmedim.

Evet, ilgilenmiyorum. Niye? Bilmiyorum. İlgimi çekmiyor dediklerin. Belki diyen kişinin. Çeken kimse yok değil. Ama sen o değilsin demek ki. Yanlış anlama sevdim seni. Öncesinde de. Hatta çekmiştin bile ilgimi. Ama tekrar anladım sevmiyorum şüpheyi. Özellikle densiz şüpheni.

Harbi sıkılmışım. Başta sıkılmamıştım. Biraz dinlesen beni. Dinlettirsen kendini. Anlatmayacağım kendime kendimi. Belki de bu sıkkınlık senlik de değil. Yaşadım çoğunda böylesini. Tahminimce sıkıntı bendeki beklentiydi. Sevmiyorum belirsizliği. İçimde yaratıyor sürekli bir beklentiyi. (#5087)