.

طبیعت ثانی

.

.

نوباوِگی هم سر شد

دوران تعمید شد

سر در جهان کردیم

در غار تنهایی

با خویش درافتادیم

.

وز وقفه می‌آییم

از وقفه‌ایی آرام

در شامی رویایی

زان موطن مَنسی

تا وقتِ پیدایی

.

هستیم که گل‌جوییم

بر باد دهیم مویی

ما، شاخ‌ مِهر و ماه

بُن‌کنده‌، هَرس‌گشته

هستیم به آگاهی

در خلعت بهبودی‌

.

ویران‌شدنم آسان

آسان‌تر از هر انسان

پائیز طلب‌کرده

آنی‌که شده آرام

بُگذار ببارد برف . . .

برف است بِسان مرگ

بس‌دلزده از تخدیر

من، زاده‌ی توفانم

هم، دیده‌ام‌"من‌"بسیار

وز "تو"ست، چو من بسیار

حیران و سرگشته

زندانی و بند، بسیار

.

تنگ است زمان ما

ننگ است بمانیم خام

بُگذار ببارد برف . . .

بُگذار خروشد باد . . .

.

همواره و هرجا،

هموار، باید بود . . .

هرچند به شکستن‌ها

هرچند به گسستن‌ها

در این شب بیماری

بیداری به رُستن‌هاست

.

با یار چو می‌رقصی

بی‌باده وگر مستی

خوش‌باد چنین رَستن

دُردانه‌ی بی‌تزویر

بی‌حسرت و ای‌کاش‌ها

زین هسته‌ی بی‌تقصیر

.

هوشیار . . .

نوری، تو در این بستان!

نوری که نمی‌گُنجد،

در پیله‌ی خود آسان!

.

بر خویشتن آگاهی، در ساعت بُرنایی

پیش‌آی به مشق "دل"، پیش‌آی به اَنبازی

تا طی شود این بستان، در وقت توانایی‌

.

بی‌تابی ماست، تا مِی!

مِی: پاسخ گُنگِ بِکر

زان پرسش تکراری:

کین‌کیست درون دل؟

وان شوق به عشق‌ورزی،

واقعی‌ست یا افسانه؟؛

.

.................................. وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۱۹ بهمن‌ماه ۱۴۰۰

https://www.instagram.com/p/CZsRykiKGse/?utm_medium=share_sheet