Θέα απ' τον εξώστη

Στις ταινίες-παραδόσεις των Halloween, δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί το Rocky Horror Picture Show. Μια θεατρική παράσταση, που έγινε ταινία, που έγινε μια τεράστια εμπειρία. 

Κάποτε ο Tarantino αποφάσισε να τοποθετήσει την ιστορία του χρονικά, μέσα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το Inglourious Basterds, έρχεται από το μακρινό 2009 και είναι η τελευταία ταινία του που μπορώ να πω ότι μου άρεσε πάρα πολύ. Τόσο η μεγάλη εικόνα, όσο και τα μικρά τεχνικά κομμάτια που την συνθέτουν. Γι' αυτό και αυτή τη φορά μένουμε στο τεχνικό κομμάτι και το πως οι επιλογές του Tarantino κάνουν αυτήν την ταινία τόσο συναρπαστική. 

Σε αυτήν την μισή στροφή που ο Aaron Sorkin διάλεξε να κάνει στην καριέρα του πριν από δέκα χρόνια, μάλλον είναι σύμφωνες και οι εταιρίες που συνεχίζουν να τον εμπιστεύονται όχι μόνο σαν σεναριογράφο, αλλά πλέον και σαν σκηνοθέτη. Στην τέταρτη ταινία του από αυτήν την θέση, τον βλέπουμε να γυρνάει για να συνεχίσει μια από τις παλιές του επιτυχίες κι εμείς κάνουμε μια ανασκόπηση όλων των σπουδαίων έργων του.

Υπάρχουν εκείνα τα έργα της λογοτεχνίας και όχι μόνο, που τρομάζουν τους δημιουργούς του κινηματογράφου, για το πόσο δύσκολο είναι να μεταφερθούν στην τέχνη αυτή. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν το Watchmen, η ιστορική σειρά κομιξ που κανείς δεν έχει καταφέρει να της δώσει ζωή χωρίς το αποτέλεσμα να έχει τα προβλήματα του. 

Μέσα στις εσωτερικές περιπλανήσεις που έχει βάλει κατά καιρούς ο Alejandro G. Inarritu στις ταινίες του, θα βρει κανείς ερωτήματα για τον σκοπό του να ζεις, για την επιστροφή στις ρίζες και για το πόσο σκληρά έχουμε φερθεί στους εαυτούς μας. Όλα αυτά είναι μόνο κάποια απ' όσα βλέπουμε στην πιο προσωπική εκ των ταινιών του, το Bardo. Για να μπορέσει όμως να φτάσει μέχρι αυτό, έπρεπε πρώτα να γίνει το Birdman.

Αυτό το ποτ πουρί έχει κάποιους από τους πιο mainstream τίτλους των τελευταίων μηνών, με ταινίες που δίχασαν. Ένα επεισόδιο αφιερωμένο σε reviews.

Το Breaking Bad ήρθε στην τηλεόραση και έφερε το πιο ενδιαφέρον σύνολο χαρακτήρων που είχαμε δει μέχρι τότε. Ένας από αυτούς μεγάλωσε τόσο και έγινε ένα τέτοιο ερωτηματικό για τον κόσμο που έπρεπε να πάρει τη δική του σειρά. Ο Saul Goodman ή Jimmy McGill γίνεται το κέντρο του Better Call Saul, με μια ερμηνεία ζωής από τον Bob Odenkirk.

Μπορεί ο νέος James Bond να παραμένει άφαντος, όμως ο σκηνοθέτης της επόμενης ταινίας της σειράς ανεβάζει το ενδιαφέρον από μόνος του. Ο Denis Villeneuve έχει δείξει ότι μπορεί να πετύχει σε πολλά είδη και πάντα με την εντυπωσιακή εικόνα του.

Αφού ο Danny Boyle έχει καταφέρει πάλι να μας ξαφνιάσει, θετικά πάντα, με τις ταινίες των τελευταίων, ανυπομονούμε να δούμε και την φετινή του, το Ink. Μέχρι τότε, γυρνάμε στα παλιά και στην πιο iconic από τις δουλείες που βρίσκεις στη φιλμογραφία του, το Trainspotting.

Εκ του αποτελέσματος, και την συγκομιδή των βραβείων, μπορεί το μόνο που μας έμεινε από το Weapons να ήταν η φοβερή και τρομερή Amy Madigan.  Πέραν του ότι αξίζει η προσοχή μας να πάει και στο υπόλοιπο καστ, η ταινία πρέπει να διαβαστεί και σαν μια αλληγορία για τις προσωπικές απώλειες του δημιουργού, που τον ώθησαν στην δημιουργία.