พระเจ้าตึ ดึค แห่งราชวงศ์เหวียนของเวียดนาม ทรงสร้างพระราชสุสานที่ริมลำน้ำหอมในเมืองเว้ ซึ่งได้แก่บึงเจียมตนที่มีความหมายถึงความเจียมตัวของพระองค์ เนื่องจากในช่วงรัชสมัยของพระองค์ เวียดนามตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส พระองค์ทรงไม่มีอำนาจที่แท้จริงและใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการพระราชนิพนธ์บทกวี ล่องเรือ ตกปลา และฟังดนตรีในพระตำหนักเจียมตน ภายในพระราชสุสานที่สะท้อนความรู้สึกทั้งโศกเศร้าและเบิกบานของพระองค์ ผ่านบทกวีที่กล่าวว่า “ความโศกเศร้าแย้มยิ้ม ความเบิกบานร่ำไห้”