การทำตัวให้เล็กลงในที่นี้หมายถึงการถอนความรู้สึกว่าเป็นตัวเป็นตน ความรู้สึกว่าตัวเองใหญ่ สร้างความรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองก็เป็นเหมือนกับคนอื่น ไม่มีอะไรดีวิเศษไปกว่าคนอื่น ถอนองค์ประกอบชีวิตไว้นอกความรู้สึก เมื่อปลดเปลื้องสิ่งที่เกาะกุมใจเกาะกุมความคิดออกได้ ตัวตนก็จะเล็กลง

ยิ่งตัวตนเล็กลงในความรู้สึกได้มากเท่าไร ได้ชื่อว่าประพฤติธรรมได้สำเร็จมากเท่านั้น

หากถึงขั้นรู้สึกว่าตัวตนไม่มี รู้สึกว่าตัวตนหมดไป ไม่มีอะไรเป็นตัวตนอีกต่อไป ทุกสิ่งเป็นอนัตตาหมด ก็เรียกได้ว่าประพฤติธรรมบรรลุถึงขั้นสุดยอดแล้ว

จากบทเทศนา ธัมมจริยากถา ๑๔ สิงหาคม ๒๕๒๗

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu 🦀