Við í Þvottahúsinu fengum til okkar elskulegan Einar Bárðason, athafnamann og viðburðarkóng. Hann fór yfir störf sín síðastliðna áratugi, Eldborg að Votlendissjóði, plokkið og náttúrusamkenndin, Kía gullhringurinn, hjólreiðarnar og slysið sem markaði hann, tónlistina og ásetning allra þessara hreyfinga sinna innan efnisheims. 

Hann sagði okkur einnig frá eirðarleysinu, flóttanum undan sjálfum sér með áfengi og sykri. Hann er nú hættur að drekka en er að berjast við sykurinn. Hann segist ekki vera einmanna en skilur hvað er að þjást, hann lifir með henni, þjáningunni.

Hann Einar fór yfir allt og skildi ekkert eftir, þvílíkt gull af manni með hreinan ásetning. Maður sem við öll ættum að taka til fyrirmyndar, hugsandi, framkvæmdarfús. Þetta er viðtal sem virkjar hinar mestu sófakartöflur.