Άκου τώρα να δεις σήμερα τι σκέφτηκα. Μια οικογένεια όπου οι μεγάλοι ας πούμε δουλεύουν πολύ. Και έχουν τα παιδιά τους να κάθονται όλη μέρα και να μην κάνουν τίποτα πέρα από τις επίσημες υποχρεώσεις τους και τα αναγκαία.

Πώς εξηγείται αυτό;

Κάλλιστα εξηγείται επειδή οι 'μεγάλοι' δεν περνάνε καλά όπως ζουν και δουλεύουν γιατί αυτό διδάχτηκαν, ενώ κάπου σε μια απαγορευμένη ζώνη έχουν ένα οικογενειακό ή κοινωνικό σκιάχτρο, την αδράνεια ας πούμε. Η αδράνεια είναι η ενσάρκωση της αμαρτίας που τους τρομάζει κάθε μέρα για να ενεργοποιούνται. Ξέρουμε όμως τη δύναμη της αμαρτίας. Επειδή είναι στο σκοτάδι, κάποιος με παιδική περιέργεια θα βρεθεί να γλιστρήσει σε αυτό το τόπο. Ο οποίος θα ψάχνει και θα ψάχνει μετά μανίας να βρει το μυστικό της μαγικής του έλξης. Επειδή δεν υπάρχουν επίσημες οδηγίες ασφαλείς για αυτή τη περιοχή, θα αρχίσει να νιώθει άσχημα. Θα νιώθει τόσο άσχημα, για τόσο διάστημα μέχρι που θα σηκωθεί και θα δεχτεί την ερμηνεία πως εκεί δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να εξασφαλίζει ανάπτυξη, αναγνώριση, πρόοδο, status, καμία επίσημη υπηρεσία από το σύστημα. Εκτός από οίκτο, ενοχές, και θυμό. Άρα είναι καλύτερα να σκοτώνεσαι και συ στη δουλειά παρά να είσαι 'αδρανής' και άχρηστος. Ακόμα κι αν δεν ξέρεις τι κάνεις, ακόμα κι αν δεν έχεις βούληση για στόχους και σχέδιο δράσης που χρειάζονται προσωπική κρίση, έχεις επιλέξει να αποφεύγεις την περιοχή της φρικτής αμαρτίας, η οποία ισοδυναμεί με αδράνεια ή αχρηστία, που ισοδυναμεί με μια ζωή χωρίς προσωπικό σκοπό και προσωπικό νόημα. Έτσι τα παιδιά παιδεύονται από την τεράστια αυτή αμαρτία των γονέων, ψάχνουν ενστικτωδώς στη περιοχή της αμαρτίας για διέξοδο, αλλά συνήθως επιστρέφουν ηττημένοι από την εξάντληση. Διότι για να αλλάξει ο νους πρέπει πρώτα να εξαντλήσει όλες του τις δυνατότητες μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος σκεπτικού. Πολλές φορές αυτό το λέμε και νοοτροπία. Όποιος μετά την εξάντληση για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν επιστρέψει στην 'ασφάλεια του οικείου' αλλά στραφεί σε κάτι μεγαλύτερο από τον οικείο εαυτό του, είναι φυσικό να ανακαλύψει. Να ανακαλύψει νέους τόπους, νέες ιδέες, φρέσκες, και ένα έδαφος παρθένο και γόνιμο. Αυτή είναι η πραγματική γη της επαγγελίας, για τον άνθρωπο που θα υπερβεί στην εξάντληση το γνώριμο και θα κινηθεί στο άγνωστο, που κατά παράδοξο τρόπο είναι το αδιανόητα προφανές.