Κάποιος πρόσφατα μου έδειξε μια καταπληκτική παρατήρηση που έκανε -  διότι πρόκειται για μια παρατήρηση ενός ανθρώπου που μπόρεσε, είτε του  δόθηκε η ευκαιρία, είτε την κατάκτησε, να βρεθεί σε ένα ύψωμα και να δει  τη ζωή από πιο ψηλά, πιο καθαρά, ίσως πιο μακρυά. (Ο καθένας μας μπορεί  να περιγράψει καλά, να πει πειστικά μόνο τα πράγματα που γνωρίζει, να  διδάξει μόνο τα πράγματα που έχει περάσει και ξεπεράσει ο ίδιος, και τα  έχει οργανώσει σε μοτίβα από συνθήκες κάποιων αρχών και αποτελέσματα τις  συνέπειές τους -είτε αυτό το χρωστάει σε εμπειρία, είτε σε ευφυΐα).

Ένας  φίλος λοιπόν παρατήρησε μέσα από τη ζωή του πως όταν έχεις μια  ξεκάθαρη, χαρούμενη εικόνα τι τραβάει, γουστάρει, ζητάει ο οργανισμός  σου, τότε το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις για να πας τον δρόμο που  είναι απαραίτητος για να φτάσεις εκεί όπου πραγματικά θέλεις, είναι  εύκολος!

Καταπληκτική σκέψη. Εάν δε ισχύει και το αντίθετο αυτά τα δύο γίνονται ταυτόσημα. Λέει η λογική.

Ισχύει  όμως το αντίθετο; Γίνονται τα πράγματα όλο και πιο δύσκολα όσο πιο  μακρυά βρίσκονται από αυτό που μας ενδιαφέρει πραγματικά, κάτι που μας  αγγίζει; Για να δούμε. Φαίνεται κάτι πολύ δύσκολο ή αδύνατο να γίνει;  όταν/γιατί είναι μέρος μιας διαδρομής που δεν μας ενδιαφέρει αρκετά να  πάμε; διότι δεν νιώθουμε βέβαιοι πως πάει εκεί που διψάει η ψυχή μας να  φτάσει; Γίνεται όταν ανακαλύψεις που θες να πας,  ποιον, πως, τι να  συναντήσεις, η διαδρομή πιο εύκολη, τα βήματα πιο απλά, πιο φυσικά,  προφανή, και ρέουν αβίαστα; Νιώθουμε την ανάγκη,  έχουμε λόγο να  διακόψουμε αυτή την διαδικασία ή θέλουμε να τη συνεχίσουμε; Όταν όμως  δεν έχουμε βρει ακριβώς το τι, ποιος,  πως,  γιατί μας τραβάει  ακαταμάχητα - όταν δεν έχουμε δηλαδή αποδεχτεί επίσημα αυτό που θέλει ο  εαυτός μας-, είτε διότι δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας τέτοια τύχη,  χαρά, ευτυχία, δεν πιστεύουμε πως το αξίζουμε, δεν πιστεύουμε πως θα  μπορέσουμε να το μπορούμε, όταν πιστεύουμε πως θα είμαστε για πάντα όπως  νιώθουμε τώρα ή όπως λένε οι άλλοι, ή όπως δείχνουν τα τωρινά στοιχεία,  όταν αναλωνόμαστε στο πως πρέπει να γίνουν τα πράγματα, πως γίνονται,  και πιστεύουμε πως ξέρουμε πως δεν γίνονται, όταν δεν είμαστε πραγματικά  περίεργοι, όταν το ΠΩΣ γίνονται τα πράγματα εμποδίζει το ΓΙΑΤΙ αξίζει  να ζούμε κι ας ρισκάρουμε και κινδυνεύουμε σε κάποια χαρακτηριστικά για  το στάδιο που βρισκόμαστε πλαίσια; τότε δεν υπάρχει ούτε το κίνητρο,  ούτε η δύναμη,  ούτε η έμπνευση, ούτε η εσωτερική αυτή καθοδήγηση για  έναν τόσο αξιόλογο στόχο. Κι όλα φαίνονται δύσκολα. Ουσιαστικά νομίζουμε  πως τα πράγματα που πραγματικά θέλουμε είναι για άλλους, για  Υπερανθρώπους και όχι ένα Όνειρο κατασκευασμένο από το ίδιο υλικό που  είμαστε φτιαγμένοι κι εμείς. Δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα, πως το όνειρο  βρίσκεται στην απέναντι όχθη. Και το όχημα είναι ένα τεντωμένο σκοινί.