Είχα μια καλή παιδική ηλικία, οι γονείς μου με αγαπούσαν, δεν μου έλειψε τίποτα... τότε γιατί νιώθω τόσο κενό μέσα μου;"

Στο 8ο επεισόδιο του [Εκτός Συνεδρίας], μιλάμε για την πιο "φορτωμένη" λέξη της ψυχολογίας: το Τραύμα. Συχνά πιστεύουμε ότι τραύμα είναι μόνο τα μεγάλα, ακραία γεγονότα. Όμως, στην ψυχοθεραπεία γνωρίζουμε ότι υπάρχει και το Τραύμα με "τ" μικρό — εκείνα τα χίλια μικρά καθημερινά κοψίματα που δεν φαίνονται, αλλά αφήνουν βαθιές ουλές στον ψυχισμό και το σώμα μας.

Σε αυτό το επεισόδιο, αφήνουμε στην άκρη τις ενοχές και τις συγκρίσεις ("άλλοι πέρασαν χειρότερα") και εξερευνούμε:

• ​ Τραύμα με "τ" μικρό vs "Τ" κεφαλαίο: Γιατί η χρόνια συναισθηματική απουσία μπορεί να πονάει όσο και ένα μεγάλο σοκ.
• ​ Τα 3 Μοτίβα της "Τέλειας" Οικογένειας: Από τον γυάλινο τοίχο της παραμέλησης, μέχρι τον ρόλο του "Παιδιού-Θεραπευτή" και την παγίδα της αγάπης υπό όρους.
• ​ Ο Εσωτερικός Απολογητής: Γιατί νιώθουμε την ανάγκη να προστατεύσουμε τους γονείς μας ακυρώνοντας τον δικό μας πόνο.
• ​ Η Μνήμη του Σώματος: Πώς το τραύμα ζει στο παρόν, μέσα στο νευρικό μας σύστημα, και πώς ξεκινά η διαδικασία της επούλωσης.

Ο πόνος σας είναι έγκυρος και δεν χρειάζεται "πιστοποιητικό τραγικότητας" για να λάβει φροντίδα. Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να νιώσει.

🎧 Αν βρήκατε ανακούφιση σε αυτό το επεισόδιο, κάντε μια εγγραφή (subscribe) και μοιραστείτε το με κάποιον που είναι σκληρός με τον εαυτό του και πιστεύει ότι "δεν δικαιούται" να πονάει.