چند سال پیش که قرار بود کنفرانسی را در یک نشست ارائه دهم، همان‌طور که راهی صحنه بودم، پایم به چیزی گیر کرد و روی پله‌ها افتادم. اتفاق چندان بزرگی نیفتاد. اما من به‌جای این‌که تجدیدقوا کنم و مسیر خود را به‌سمت صحنه ادامه دهم، لحظۀ زمین‌ خوردن خود را مثل یک نوار کاست به عقب برگرداندم و قدم‌هایم را یک‌به‌یک به عقب برداشتم و پس از لحظه‌ای توقف، حرکت خود را بدون کوچک‌ترین خطایی از آغاز تکرار کردم و فارغ از هرگونه احساس ناخوشایندی، با هیجان بسیاری برای سخنرانی روی صحنه رفتم.