Accepteren dat de arts het beter weet is logisch. Zij was er 2 weken eerder omdat zij voelde dat het niet ging zoals het moest. En 2 weken later viel haar kindje van 18 weken letterlijk uit haar vagina. Zij had gelijk... 2 weken eerder had zij al een volledige ontsluiting en als de arts nou gewoon had gekeken. Had hij het kunnen zien.

Zo raakte zij haar dochter kwijt.

2 jaar later weer zwanger en nu was zij mondig maar ook erg verrast. Zo niet gepland maar oh zo welkom. Maar toen gebeurde weer hetzelfde. Haar baarmoedermond ging open bij 20 weken maar artsen konden er nog wel voor zorgen dat het kindje bleef. Rond 25 weken beviel zij van een gezonde jongen maar wat een strijd volgden. Wij hebben het over eenzaamheid, over je mond houden omdat het zo hoort. Omdat anderen het beter weet. Over vergeving, over een lichaam wat je in de steek liet maar vooral een vrouw met een missie... om vrouwen hun stem terug te geven. En ja, zij geeft toestemming aan vrouwen. Je stem en verhaal telt... jij bent meer dan waard om gezien te worden!