Bazen bir insanı sevmek, dünyayı her sabah yeniden keşfetmektir. Gökyüzünün maviliğini onun gözlerinde belki de yanağına düşen ufacık gamzesinde bulmak, rüzgarın fısıltısını onun sesinde duymaktır. Ümit Yaşar Oğuzcan, bu şiirinde bize aşkın sadece bir duygu değil, bitmek bilmeyen bir "yeniden doğuş" olduğunu anlatıyor.