Արցախյան 44–օրյա պատերազմից հետո Վաչե Վարդանյանը Երևանում թողնելով իր աշխատանքը որոշեց տեղափոխվել Արցախ: Ասկերանի շրջանի արդեն սահմանամերձ դարձած Սարուշեն գյուղում կիսավեր մի տուն գտավ, Հայ կրթական հիմնարկության աջակցությամբ վերանորոգեց և սկսեց այնտեղ ապրել:

Գյուղը թշնամու հետ ընդհանուր ճանապարհ է կիսում՝ Հադրութից Շուշի: Վաչեն պատահական չի ընտրել հենց այդ գյուղը․ ասում է` պետք է ապրել այնտեղ, որ սահմանը չթուլանա։ Սարուշենցիների հետ շատ դժվարություններ են հաղթահարում, բայց չեն մտածում գյուղը լքելու մասին։