Waarin we een en ander uit de doeken doen. Luisteraars na zestig afleveringen de weg een beetje kwijt blijken te raken en wij uiteraard de beroerdste niet zijn. Met de vinger aan de pols en een voorzichtige verwijzing naar besmeurde lakens. Van Gewest tot Gewest revisited. Zeker niet zeker, maar toch. Vette Praat ver avant la lettre op nationale televisie. Het hoog tijd wordt voor een overzichtsaflevering. Chronologisch is niet altijd logisch. Niet. Wordt dit misschien wel de meest droge aflevering van hele reeks. Bokstermen en belastingregels hand in hand gaan, de bibliotheek ook zonder pasje toegankelijk is en het wensbeentje nooit is wat het lijkt. De rest geschiedenis lijkt te zijn. Kleurrijke wagenparken altijd beginnen bij groen. Joost zijn verhaal begint met een brug te ver. Meervoudsvormen voor eens en voor altijd beslecht lijken. Met de nadruk op lijken. No pun intended trouwens, voor de iets te goede luisteraars. CKD niet hetzelfde is als een kitcar. Marcos en Shakespeare slechts vagelijk gelinkt zijn. De camera obscura misschien nog minder. Vorm functie volgt, tenzij je natuurlijk liever functioneel vormgeeft. Of is dat hetzelfde? Komt de bibliotheek alweer om de hoek. Comfort ontzettend betrekkelijk blijkt te zijn, net als smaak trouwens. Gekken gebreken blijken te hebben, wat ons dan toch persoonlijk raakt. Dit hele verhaal niet per definitie hoeft te leiden naar het uiterst persoonlijke besturingssysteem van onze huisschrijver. Daar het niet altijd kunst en vliegwerk hoeft te zijn. Formele titels eerder verwarrend werken dan verduidelijkend. Er twee zwart opgetuigde paarden bij buurvrouw Jansen in de club blijken te staan en we eindelijk aan de eerste details toe zijn. Passief in sommige gevallen nagenoeg gelijk is aan actief. Wat dan weer niet altijd een goede zaak hoeft te zijn. Vertrouwen net zo relatief is als tijd en aankomen op diverse vlakken een probleem kan zijn. Hoop leven doet en het kleur bekennen waanzinnige vormen aan begint te nemen. Tweeduizendtien of daaromtrent een vruchtbaar jaar blijkt te zijn. Gelukkig gaat Joost rustig verder op zijn hondjes. Hoepels en hoeren in verband worden gebracht met de geur van brandstof. Gelukkig wordt dat fluks opgelost. Van rood naar groen een thema blijkt te zijn in Joost’s autogeschiedenis. Terwijl hij voor de verkeerslichten staat te trappelen er weer een andere deur open gaat. Panharing het best in een aluminium braadslee wordt afgeserveerd. Daar zouden ze een serie van moeten maken. Wie eerst komt, eerst maalt tenslotte. Het waanzinnig moeilijk blijkt om beknopt te vertellen over je passie. Wordt vervolgd nog voor we aan het eind zijn. Dat. Details, details, details tot we er zelf moe van worden. Wat aan het eind van de avond niet het grootste probleem blijkt trouwens. Niets hetzelfde blijkt, al zouden ze het nog zo graag willen. Gelukkig loopt het allemaal op rolletjes. We meer tijd besteden aan gestrande projecten dan aan prospectie op het strand, maar we er alles aan doen om niet te worden meegesleurd door de mainstream. We andermaal bij de favoriete theorie van vriend Albert uitkomen. Relatief gezien dan. Eigenaarskwesties langlopende vaagheid kunnen veroorzaken. Hoelang? Nou, zonder al te niet-woke over te komen, net zo lang tot de Chinezen alles hebben overgenomen waarschijnlijk. Pino ook nog een duit in het zakje doet, terwijl hij zich onthoudt van paargedrag. We met dit onmogelijke bruggetje toch proberen om nachtwerk te voorkomen. Liefhebbers onder elkaar. Signalen duidelijk zijn en twijfel iets met een hoofdkussen van de duivel. Besparingen ontzorgen en koperdieven naadloos identiteitsfraude in de hand kunnen werken. De tijd onze grootste vijand blijkt en we dus nog gauw even wat voertuigen toe moeten voegen aan de autobiografie. Gelukkig hebben we de bonnetjes nog. En de folders. En, en, en…