Waarin we tussen de bedrijven door om joost zijn vakantieplanning heen laveren. Onderwijl doorgronden we de Franse telmethodes, wetende dat het niet voor niets is dat Duitse filosofen beter te begrijpen zijn. Boerenbedrog, naar het schijnt. Zoeken we het nu even niet op, misschien later, misschien ook niet. Glad ijs in april, het kan, het kan. Innovatie is toch wel ons ding, zeg maar. Al sinds de millenniumbug eigenlijk. Toen Minitel nog gewoon een ding was. Van toen wij nog niet eens via de telefoonlijn konden inbellen op het internet. Oh dat waren de dagen. De bewoners van het hol van Pluto worden voor eens en voor altijd gedefinieerd, terwijl we gaandeweg ontdekken dat we over het verkeerde Europese land aan het praten zijn. Frans kent mij wel enzovoorts. Au suivant. De Brexit ook nog even wordt gefileerd, al was het maar omdat we de term Ukelians graag willen introduceren. Druiloren zijn geen kniesoren, dat jullie het even weten. Hendrik de achtste aanleiding geeft voor royaltytalk en Astrid Joosten een bijrol krijgt in onze podcast. God save the Queen en the devil wears Prada. Wat Johnny Rotten tegenwoordig draagt laten we in het midden. Daarvoor moeten we eigenlijk terug naar de oudheid, maar gelukkig weet Joost de weg. De toestand daarvan durven we lijnrecht terug te voeren naar de laatste echte grote autofabrikant op het eiland. Doen we tussen neus en lippen door nog even de Goodwood Members Meeting aan. Ach moederlief, waar is mijn donkere zonnebril? Of je nog worst lust. Naar horen zeggen schijnen die members liever naar Luxemburg of Zwitserland te gaan, dat overigens geheel terzijde. En dan nog wat details, details, details over een circuit en hele grote grasvelden. Gelukkig wordt er voor een keer niet gevoetbald. Of hoe autoracen en Superman een gezamenlijke bedreiging vormen voor het laatste restje koraalrif. Gelukkig hebben we nog een koppel beren om ons groene hart er uit te rukken. Dat is wel eens lastig, maar nooit zo lastig als honderd jaar geleden. En weer die Royals. Sorry voor de geschiedenisles, een volgende keer gaan we terug naar de toekomst. Heel stiekem. Zoals we met onze Bugatti door de tunnel sluipen in onze wildste dromen. Of met onze hele snelle vrachtwagen, dat mag ook. Het zal wel nooit gebeuren, dat is dan weer sneu voor ons. Dat wel. Maar nog niet zo sneu als een circuit zonder bie… euh een opengereten klassieke race-auto. Heel gevaarlijk, dat autoracen. Bijna net zo gevaarlijk als spelen met fietsen op een jachtgeweer. Om zomaar even een zijsprongetje te maken. Kleiduiven fietsen. Zoek het maar even op. Het is wel een blik wormen wat Marc hier open trekt, want de term ‘fiets’ maakt bij Joost altijd onvermoede gevoelens los. Hele diepe. Het is een grote vlek, naar het schijnt. Maar dan met liefde. They tow horses don’t they? Vooral sinds ze voornamelijk op kleiduiven schieten natuurlijk. Al trekken sommige paardjes dan weer vooral hard aan teugeltjes. Je maakt wat mee onderweg. Echt waar. Op de boot, in de boot, zolang het maar drijft. Een olietanker is er niets bij. Iets totaal anders. Een monoposto of een monoloog, wat is er in een naam. Of zoiets. We wachten op de reprise, terwijl we in de tussentijd Sir Winston Churchill proberen te reanimeren. We doen ons best, we beloven niets. We blijven vrienden, ok? Ook wij zijn immers niet voor een gat te vangen. Dan nog even een Karren en Koffers-meeting regelen. Dat gaat ons lukken. We houden je op de hoogte. Houdt ons maar in de gaten. Regelen wij in de tussentijd de dweilband. Avec une phare zeg maare. Wanneer de slordigheid overwint en je de cyclopen niet ziet aankomen omdat ze zo slecht verlicht zijn. Wanneer de corrigerende tik niet meer helpt en ook auditieve signalen niet meer afdoende uitwerking hebben. Ik was het niet. Stippen we nog even de onderdelenschaarste aan zonder meteen tot een sluitende mening over de oorzaak laat staan een sluitende oplossing te komen. Sorry daarvoor. Het is een dingetje.