81 Dan nu over heidens offervlees. Zeker, het is waar dat wij allen kennis bezitten. Maar kennis maakt verwaand hsv: opgeblazen, Grieks: phusioi; alleen de liefde bouwt op. 2 Wanneer iemand zich inbeeldt dat hij kennis bezit, is het toch nog niet de ware kennis.3 Maar wanneer iemand God liefheeft, is hij door God gekend.

Hier onderstrepen de schrijvers nog een keer de trots en verwaandheid van de Korintiërs. Het woord komt van het Griekse phusioi en betekent opgeblazen. De HSV vertaald het ook zo, dus heb ik een ballon meegebracht. Twee weken geleden heb ik uitgebreid stilgestaan bij zelfvoldaanheid. Ik heb gezegd: “Er is geen grotere ramp in het leven van een volgeling van Jezus, dan zelfvoldaan te worden”. “Ik ben er al.” “Ik ben al mooi.” “Wat nou, steeds mooier!” Alsof dat iets vies is! Ik heb genoemd dat het tegenovergestelde van dat alles eigenlijk ontevredenheid is. In de juiste betekenis natuurlijk. We kunnen tevreden, vreugdevolle mensen zijn in deze wereld. Omdat we God kennen. Maar intussen moeten we een soort gezindheid kweken, dat we in dat geluk en in die tevredenheid, nooit denken dat we het al bereikt hebben. Voor de apostel Paulus is dit geeneens een optie, hij zegt: “Niet dat ik er al ben, dat ik het al bereikt heb, nee, ik strek mij uit!” (naar Fil.3:12) En daarom gebruikte ik de term “heilige ontevredenheid”. De gevleugelde uitspraak: “Ontevredenheid is de weg naar succes”. Voor een volgeling van Jezus, die vurig wil worden en wil blijven in het dienen van zijn Heer zou je gezindheid moeten zijn: “Heilige ontevredenheid is de weg naar succes”. En succes is dan vrucht dragen voor Jezus. Een gezamenlijke roeping, waar we allemaal een steentje in bijdragen. Dus voel je niet slecht als je zelf in tig jaar christen zijn nog nooit iemand tot Jezus hebt geleid. Het is teamwork. En je draagt vrucht op die plek die bij je past. Terug maar de tekst. Oké, je bezit kennis, dat hebben we allemaal. Maar kennis alleen maakt alleen maar verwaand, trots! Maar liefde bouwt op. Dik gedrukt halverwege het scherm. Weet je hoe je de ander opbouwt? Wat wordt er eigenlijk bedoeld met opbouwen? Wie weet dat?

Ik las pas een verhaal van een redelijk bekend kerkleider, Jack Deere. Ze hadden na de samenkomst waar hij had gesproken een tijd van gebed en in die gemeente was daar ook ruimte voor het uitspreken van een profetisch woord, net als bij ons. En van een afstand zag hij in zijn ooghoek een vrouw bidden voor een andere vrouw. En ze sprak met luide stem! Zodat hij ieder woord van de bidster kon verstaan. En het gebed werd een profeteren en ging al snel in de richting van de vrouw, waarvoor gebeden werd, het slachtoffer, te overtuigen van iets waar ze zich helemaal niet in kon vinden! Als klap op de vuurpijl ging de dame die aan het bidden was ook regelrecht in tegen de regels die ze als team hebben gesteld. Eén regel was om nooit iemand tegen zijn/haar zin in te gaan overtuigen van iets. Iemand moet het er zelf ook mee eens zijn wat er gesproken wordt, of op z’n minst ontvankelijk zijn. Een grote samenkomst. Een hele hoop mensen die naar voren gekomen zijn. Wat doe je? Het ging maar door en Jack Deere besloot vanuit herderlijke wijsheid correctie toe te passen. Hij zette een stap in de richting van de dames en hoorde Gods stem, een letterlijke tekst uit de Bijbel citeren, op scherm: 3 Een geknakte rietstengel breekt Hij niet af. Een walmende olielamp blaast Hij niet uit. Jesaja 42:3 Basisbijbel

Hij wist in een oogwenk dat deze mevrouw corrigeren, en public, haar zo zou ontmoedigen, dat het vernietigend kon zijn. Dan heb je walmend kaarsje, af en toe stijgt er zo’n zwart roetwolkje uit op, dat stinkt ook, en je bent het zat en je doet “poef” uit.[1]

Het punt