In deze aflevering neem ik je mee in mijn twaalfde zwangerschapsweek. Een week waarin het lichamelijk beter gaat, maar waarin ik ook geconfronteerd word met de pijn die dieper ligt. Ik ben een KOPP-kind , kind van een ouder met psychische problemen , en mijn vader liet ons gezin achter zich toen ik klein was. Die geschiedenis werkt in mij door, ook nu ik volwassen ben en zelf een gezin vorm.

In deze podcast vertel ik hoe het voelt om dit nieuws niet met ouders of familie te kunnen delen. Over levend rouw, over de leegte die blijft, ook als je sterk bent. En over hoe het lichaam soms meevoelt met verdriet dat je hoofd al te vaak heeft geanalyseerd.

Het is een kwetsbare aflevering, maar ook eerlijk. Misschien herken je er iets van.