Er is een ongemakkelijke waarheid in veel gemeenten: een aanzienlijk deel van wat “werkt”, draait niet op beleid, maar op mensen. Vrijwilligers houden verenigingen overeind, organiseren evenementen, vangen gaten op in zorg en sociale samenhang.

Dat klinkt positief — en dat is het ook. Maar er zit een keerzijde aan. Want wat gebeurt er als een systeem structureel leunt op inzet die formeel niet bestaat?

Dit nummer gaat over die spanning: tussen erkenning en uitbuiting, tussen trots en slijtage.