"Güneş parlamaktan korkuyor, çünkü bulutlar arkasına saklanacağını biliyor..."

İnsan ruhunun en köklü duygularından biri olan "korku", Shakespeare’in dizelerinde sıradan bir çekince değil, varoluşsal bir farkındalık olarak karşımıza çıkıyor. Doğanın kendi akışından, nehirlerin denizlere kavuşmasından duyduğu o lirik "korku", aslında insanın bilinmezliğe karşı duyduğu o kadim hissin bir aynasıdır.