İyi ki doğdum be, iyi ki!

Duman altı, Metin Akpınar Kabaresinin 37 ekran televizyonundan izlenilmeye çalışıldığı kusmuklu otobüslerinden, Amishlerle birlikte Toronto-Newyork hattına uzanan otobüs yolculuklarım.

Homesick olup bıyıklı Zülfü Livaneli videolarına ağladığım, burada insan olarak aşırı saygı görsem de asla Kanadalı olamayacağımın yüzüme ok gibi saplandığı anlar… ve bambaşka kültürlerle yaşadığım enteresan deneyimler. Kanada soğuğunu buz gibi yüzünüze yüzünüze üflüyorum.

Hakkı Bulut bir gün size gelip bir kanatçıda, İkimiz Bir Fidanın Güller Açan Dalıyız şarkısını söylemez miyiz diye gelse ne diyebilirsiniz ki?

Domestik Kastamonulu Pınar'ın gece hayatı olan ve şan derslerine giden aşırı sosyal Çağla'ya dönüşümünü gördük. Peki bu ADHD'li Çağla üniversite sınavına nasıl hazırlandı, parayla dayak yediğimiz Üçler dersanesinde neler yaşadı?

Hayatımın en ironik dosyalarından biri Ankara'ya taşınma ve orada barınma hikayem. Gazi Anadolu Lisesi ve tiyatro ve müzikle tanıştığım en güzel yıllar. Tampon tampona trafikte dinlemelik.

Herkesin bir karanlık yanı vardır, benimki çocukluk evimin arka bahçesindeki Perili Evi’nden ve Cuma gecelerinin o gerilim dolu anlarından beslendi. Bu bölümde, kendi korku dünyamın kapılarını aralıyorum. Büyürken izlediğim korku filmlerinin beni nasıl şekillendirdiğini, komşunun terk edilmiş evinin gizemini ve çocukluk oyunlarına sızan cadılık eğilimlerimi konuşacağız. Büyümenin ürkütücü, nostaljik ve tamamen kişisel hikayesi.

Bazı döner kapılar vardır ucunda Aşk-ı Memnu'da başrol oynamak da vardır, Ankara'da devlet dairesinde çalışmak da. Bu bölüm nasıl ünlü olamadığım ile ilgili.

Hafızamı kaybetmekten çok korkuyorum. O güzel hikayeler, benim varoluşumun ve hayatı boşa yaşamadığımın güzel kanıdı olabilecek o anıların hepsini burada anlatmaya karar verdim. Eğer güzel olmazsa da La la lay lay la la lay lay, bir başkadır benim memleketim.