Bağ kurmak, insan olmanın en temel ihtiyaçlarından biri. Sevmek, sevilmek, görülmek ve bir başkasına gerçekten temas edebilmek… Peki, bütün bunlara bu kadar ihtiyaç duyarken, aşk ilişkilerinde bağ kurmaktan neden bu kadar kaçıyoruz? Neden yakınlık istediğimiz hâlde, gerçek bir yakınlık başladığında geri çekiliyoruz? Bunu uzun zamandır sorguluyorum. Ve sanırım artık, bağ kurmaktan korkan, kaçan, kendini kapatan insanlara karşı içimde haklı bir isyan var. Çünkü insanın en temel ihtiyacından bu kadar uzaklaşmasını anlamakta zorlanıyorum.

Bu bölümde acıdan kaçtığımızda vücudumuzda neler olduğunu konuşuyorum.
Bastırılan acının bedeninde, zihninde ve hayatta nasıl geri döndüğünü…
Hızın, performansın ve “iyi hisset” baskısının içinde insan kalabilmenin ne kadar zorlaştığını.

Kendi acımla temas etmeye cesaret edemediğim dönemlerde neler yaşadığımı,
vücudumun gelişimini ve sonunda durmayı nasıl öğrendiğimi anlatıyorum.