พุทธศตวรรษที่ 18 อันเป็นช่วงเวลาที่วัฒนธรรมทวารวดีในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาเสื่อมลงไปแล้ว และวัฒนธรรมเขมรอันมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองพระนครธมในรัชสมัยพระบาทเจ้าชัยวรมันที่ 7 และเป็นวัฒนธรรมเขมรที่เนื่องในพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน ลัทธิวัชรยานได้เข้ามาเจริญแทนที่ และได้รับความศรัทธาจากผู้คนในดินแดนลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาจนปรากฏหลักฐานในรูปศาสนสถานและประติมากรรมรูปเคารพในลัทธิวัชรยานจำนวนมาก แพร่กระจายอยู่ในพื้นที่ที่เคยเป็นเมืองในวัฒนธรรมทวารวดี ทั้งในเขตลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาตอนบนและตอนล่าง อันที่จริงแล้ววัฒนธรรมเขมรนั้นแพร่กระจายเข้าสู่ลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาแล้วตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 14 อันเป็นช่วงระยะเวลาก่อนรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 หากแต่ในเวลานั้นยังเป็นวัฒนธรรมเขมรที่เกี่ยวเนื่องกับศาสนาพราหมณ์ลัทธิไศวนิกายมากกว่าพุทธศาสนา