Nietzsche, “kutsal tin'e karşı işlenen esas günah yerinden kıpırdamamaktır” diyerek hareketsizliği, düşünsel ve ruhsal bir çöküşün belirtisi olarak kabul eder. Bu bölümde, bu düşünceden yola çıkarak yürümeye dair kendi felsefemi anlatıyorum. Bazen kaçmak, bazen kalmak, bazen sadece nefes almak için yürümek… Adımların düşüncelere nasıl eşlik ettiğini, hareketin içsel bir karşılığı olup olmadığını konuşuyorum.