W dzisiejszym odcinku pytanie dotyczy nie tyle samego homoseksualizmu co roli starotestamentowego Prawa w życiu chrześcijan.

Pytanie od słuchacza brzmi: „Drogi pastorze, po pierwsze chciałbym ci podziękować za podcast Zapytaj Pastora i za twoje posłuszeństwo Panu i miłość do Niego. Jedna rzecz, z którą zawsze się borykałem, aby ją jasno zakomunikować to różnica pomiędzy Prawem w Starym Testamencie, a wypełnionym Prawem po Chrystusie. Mam wielu przyjaciół, którzy są ateistami, którzy naciskają na mnie w tym temacie, szczególnie w sprawie homoseksualizmu. Dlaczego my, jako chrześcijanie, nie uważamy, że praktykujący homoseksualiści powinni być uśmiercani za swój grzech, jeżeli dokładnie taki jest nakaz w naszych Bibliach w Trzeciej Księdze Mojżeszowej 20:13? W jaki sposób odpowiedziałbyś na ten zarzut?”.

Nasze dzisiejsze pytanie dotyczy bardzo ważnej kwestii chrześcijańskiego życia. Jeden z naszych słuchaczy napisał: „Drogi pastorze, jestem pastorem w Dubaju. Czy mógłbyś mi powiedzieć: W jaki sposób mogę być pewny, że mam w sobie Ducha Świętego? Zostałem zbawiony w wieku 8 lat a teraz mam 33. Nadal nie doświadczyłem mocy Ducha Świętego w moim życiu - a przynajmniej, nie w ewidentny sposób. Byłbym naprawdę wdzięczny, gdybyś mógł mi wyjaśnić, jak zostać napełnionym Duchem Świętym. Jak to wygląda?”.

Dzisiaj mamy pytanie związane prowadzeniem kościoła. Czy 1 Tymoteusza 2:12 pozostawia otwartą możliwość, by kobiety nauczały na cotygodniowych zgromadzeniach kościoła, jeśli robią to w imieniu starszych lub pod ich autorytetem? Na przykład, czy żona pastora może swobodnie nauczać na niedzielnym nabożeństwie?

W dzisiejszym odcinku jeden ze słuchaczy zadaje dwa pytania na temat bluźnierstwa przeciwko Duchowi Świętemu. Po pierwsze - Czy prawdziwy wierzący, którego zbawienie jest na wieki bezpieczne w Chrystusie, mimo to może być winny bluźnierstwa? I po drugie - Czy bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu jest tym samym, co zasmucanie Ducha Świętego?”.

W dzisiejszym odcinku zajmiemy się bardzo popularnymi słowami, które chrześcijanie często wypowiadają w obliczu jakichś problemów. Chodzi o stwierdzenie, że “Bóg nigdy nie da nam więcej niż możemy udźwignąć”. Pastorze, czy Bóg rzeczywiście nigdy nie da nam więcej niż możemy udźwignąć? Opierając się na Biblii, czy takie stwierdzenie jest w ogóle poprawne?

A oto pytanie, które nie jest rzadkością – z początku może się ono wydawać nieco dziwne, jednak jest ono szczere, ważne i pojawia się często w naszej skrzynce.

„Drogi Pastorze, nie szukam w tym pytaniu osobistego pocieszenia; ja naprawdę zwyczajnie chcę wiedzieć: Czy ludzie, którzy są w niebie mogą patrzeć z góry i widzieć nas (czyli swoich bliskich) na ziemi?”.

Dziś pytanie na temat doktryny wybrania. Oto co napisał jeden ze słuchaczy:  “Drogi Pastorze! Czytałem dzisiaj Rzymian 9 i natknąłem się na fragment i doktrynę, które są znane z tego, że są bardzo ciężkie do przełknięcia. Podczas gdy wierzę, że Bóg jest suwerenny, to nie mogę pominąć wyrażenia Pawła “co, jeśli” na początku wersu 22. Czy użyty tutaj język jest językiem, którego użylibyśmy dzisiaj? Niemal sugerujący, że Bóg mógłby - ale niekoniecznie oznaczający, że On to robi? Czy można tak to interpretować? Jak wyjaśniłbyś ten spójnik i jego implikacje?”.

Pastorze, kilkunastu słuchaczy wysłało e-mail z tym pytaniem: Jak daleko przed zawarciem małżeństwa może się posunąć zaręczona para w kwestii seksualnej, żeby nie było za daleko?

Otrzymujemy wiele pytań dotyczących zmartwychwstania wierzących... Jedno z nich brzmi:  „Pastorze  często można usłyszeć Chrześcijan mówiących o kimś, kto umarł, „Są oni teraz z Jezusem”. Ale w 1 Tesaloniczan 4:16-17, wydaje się, że Paweł mówi, że Chrześcijanie, którzy zmarli, spotkają się z Jezusem przy jego powtórnym przyjściu. Czy Chrześcijanie idą do Pana, kiedy umierają, czy spotkają się z nim gdy powróci na ziemię? Gdy Chrześcijanin umiera, co nadchodzi pierwsze: spotkanie z Jezusem, czy zmartwychwstanie?”.

Jeden z naszych słuchaczy zadał bardzo powszechne pytanie: „Pastorze, kiedy umieramy, to czy nasza świadomość nadal gdzieś istnieje? Czy po prostu śpimy oczekując drugiego przyjścia i sądu? I dlaczego sen jest tak często używany, aby opisać śmierć, nawet przez samego Jezusa? I gdzie w Biblii mogę się upewnić co do tego, co się dzieje ze mną lub z tymi, których kocham, kiedy umieramy? Czy powinienem sobie ich wyobrażać śpiącymi, oczekującymi powrotu Chrystusa, czy może już znajdującymi się w niebie lub nawet w piekle?”.