.

زیستن

.

.

زمان گِره خورد. زمین، مهیا

من و تو بر در، جهان رویاست

چو سَلسَبیلیم چو بر جَبینیم

رفیق وُ همراه، به مقصد "ما"

خرد بسازیم، به تک‌نوازی

مگو که عضوی ز گَلّه‌ایم‌ ما

درخت سرویم وُ سرفرازیم

به دِیر دیوهای اَبلقِ ماه

بتاب چو خورشید، که‌خود، همانی

میانِ راهیم، روز مباداست،

وَ، ...

بخوان بنام آزادی، به حکم آنکه جان داری

بخوان ز ایمان، بخند به‌گریه، برقص به‌ساز ایرانی

حضورِ سبزی، وجود گرمی، زلالِ نور

فراتر از هر هجومِ "نه"، رهاتر از هر زندانی

سیاهی و غم، تبارِ مرگند، نه‌از تبار و نهاد ما

به کاغذی‌ها، بگو نیایند به شهر ما بی‌کرانه‌ها

بگوبگو نه! به ترس و ظلمت، که دوزخ‌َست، نه‌طریق رُستن

نه‌زیستنی‌سبز، نه‌رفتنی‌حتم، زنده‌‌به‌‌گورند جوانه‌ها

شب است اگر، ما، زبانه‌ایم، ز خانه‌ایم و به خانه‌ایم

در این هیاهو، به شهر جادو، هِجای عشق‌ را بهانه‌ایم

به مطلعِ یار، گل بِباید درین حماس چون خرد بزاید

میان من‌ها، به شوق هم، حضرت دلداریم به‌خودآییم؛

.

.................................... وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۲ بهمن‌ماه ۱۴۰۰

https://www.instagram.com/p/CZBtJOkqTmR/?utm_medium=share_sheet