https://didarejan.com/شرح-و-تفسیر-غزل-شماره-3-دیوان-سعدی/

1) رویِ تو خوش می نماید آینۀ ما / کآینه پاکیزه است و روی تو زیبا

2) چون مِی روشن در آبگینۀ صافی / خویِ جمیل از جمالِ رویِ تو پیدا

3) هر که دَمی با تو بود یا قدمی رفت / از تو نباشد به هیچ روی ، شکیبا

4) صیدِ بیابان سَر از کمند بپیچد / ما همه پیچیده در کمندِ تو عمدا

5) طایرِ مسکین که مِهر بست به جایی / گر بکُشندش نمی رود به دگر جا

6) غیرتم آید شکایت از تو به هر کس / دردِ اَحبّا نمی برم به اَطبّا

7) برخیِ جانت شوم ، که شمعِ افق را / پیش بمیرد چراغدانِ ثریّا

8) گر تو شکرخنده آستین نفِشانی / هر مگسی طوطی ای شوند شکرخا

9) لعبتِ شیرین اگر تُرش ننِشیند / مدّعیانش طمع کنند به حلوا

10) مردِ تماشای باغِ حُسنِ تو سعدی است / دست ، فرومایگان بَرند به یغما