واترلو هرچقدر برای ناپلئون بدبیاری داشت، برای اونها خوش یمن بود و پدیده­ای به نام «آبا» رو به جهان معرفی کرد. این قطعه نه تنها جایزه­ی یوروویژن 1974 رو ازآنشون کرد بلکه در سال 2005 و پنجاهمین سالگرد یوروویژن به عنوان بهترین قطعه­ی تاریخ این مسابقه انتخاب شد. در این واترلو از جنگ و خون­ریزی خبری نیست و خواننده از تسلیم شدنش در برابر عشق می­خونه که بنظر خیلی هم ازون بابت ناراحت نیست چون می­گه وقتی می­بازم احساس می­کنم بردم. اما فقط متن ساده­ی ترانه و ریتم تلفیقیِ راک و جَز اون نبود که باعث شد واترلو عرصه­ی تخت­و­تاز آبا بشه، بلکه اجرای اون هم فوق­العاده بود: تماشاچیا شاهد چیزی بودن که تا اون روز ندیده بودن: لباس­های پر زرق­وبرق و چکمه­های تختِ نقره­ای و قطعه­ای جذاب، با تمپوی بالا همراه با رقص خواننده­ها. سنت­شکنی دیگه­ی واترلو هم اجرای قطعه به زبان انگلیسی بود... تا اون مو قع همه­ی گروه­ها باید به زبان مادری خودشون می­خوندند و آبا با این اجرا تابو رو شکست و راه رو برای سایر گروه­ها هموار کرد.

(خانم­ها، آقایان... در این شماره از رادیو ری­وی­یو با هم همراه میشیم تا یک ساعتی رو با این سوئدی­های پرشور­و­شر که هر نسلی ازشون خاطره داره بگذرونیم و کارهاشونو باهم ری وی یو کنیم)