ای پیِ God Save the Queen شاملِ آثاری سولو از برایان می و فردی مرکوری است، به علاوه‌یِ کاورهایی از قطعاتِ کوئین توسطِ گروه‌ها و هنرمندانِ بزرگی از جمله جرج مایکل، بلایند گاردین، متالیکا و دریم تیتر.

دو آلبومِ اولِ کوئین با نامهایِ کوئین یک و کوئین دو که در 1973 و 74 منتشر شدند،شهرتی درون مرزی برایشان به همراه داشت. اما از Sheer Heart Attack به بعد بود که محبوبیت و شهرتشان مرزهایِ اروپا و آمریکا را درنوردید و اونا رو در جایگاهِ یکی از بزرگترین گروههایِ استادیوم راکِ تاریخِ راک اند رول قرار داد. کوئین در دهه¬یِ هفتاد با آلبومهایی چون A Night at the Opera ، A Day at the Races و News of the World چارتهایِ موسیقی را یک پس از دیگری به هم ریخت و با قطعاتی چون Bohemian Rhapsody، We Will Rock You و We Are the Champions امضایِ خودش را برایِ همیشه بر این دهه¬یِ طلاییِ راک اند رول حک کرد. موفقیت-هایِ کوئین در دهه¬یِ هشتاد هم ادامه داشت و با اینکه جوِ دوران اکثرِ گروههایِ پروگرسیو را مجبور کرد سمت و سویه¬یِ پاپ¬تری بگیرند، آلبومهایِ The Game، A Kind of Magic و The Miracle همچنان ارزشِ موسیقاییِ بالایِ خودشان را حفظ کردند. کوئین دهه¬یِ نود را هم قدرتمند آغاز کرد و با آلبومِ Innuendo بازگشتی داشت به ریشه¬هایِ هارد راک و پروگرسیو خودش. تا اینکه 24 نوامبر 1991 از راه رسید...

وقتی سالِ 1952 پل فردریک سایمن و آرتور آیرا گارفانکلِ یازده ساله رویِ سن رفتند و در نمایشِ آلیس در سرزمین عجایب به ترتیب نقش¬هایِ خرگوشِ سفید و گربه¬یِ چشایر رو بازی کردند، کمتر کسی تصورش رو می¬کرد که 29 سال بعد این دوتا پسرکِ شیطون یک بارِ دیگه شانه به شانه¬یِ هم بایستند و از تماشاگرانشون دلبری کنن. با این تفاوت که این بار محلِ اجرا نه دبستانشون، که سنترال پارکِ نیویورک، تماشاگرا، نه فقط پدر و مادر و معلما و همکلاسیاشون که پانصد هزار هوادارِ دوآتیشه و مسئولِ اعلامِ کنسرت نه معلمِ موسیقیشون، که اِد کاچ، شهردارِ نیویورک بود. این اجرایِ زنده که هفتمین کنسرتِ شلوغِ تاریخ آمریکاست، برایِ دو رفیقِ قدیمی که ده سالی بود از هم جدا شده بودن، حکمِ بازگشتی به روزهایِ خوشِ دهه¬یِ شصت رو داشت. گرچه این وصال هم دیری نپایید و اونا یک سال بعد، یعنی در 1982 برایِ چهارمین و آخرین بار از هم جدا شدند، اما نامشون برایِ همیشه به عنوانِ یکی از محبوب¬ترین گروهایِ فولک-راکِ آمریکایی به هم گره خورد. (خانوم¬ها و آقایان عصرتون به خیر، شما شنوند¬ه¬یِ ویژه¬نامه¬یِ سایمن اند گارفانکل هستید از رادیو ری وی یو.)

واترلو هرچقدر برای ناپلئون بدبیاری داشت، برای اونها خوش یمن بود و پدیده­ای به نام «آبا» رو به جهان معرفی کرد. این قطعه نه تنها جایزه­ی یوروویژن 1974 رو ازآنشون کرد بلکه در سال 2005 و پنجاهمین سالگرد یوروویژن به عنوان بهترین قطعه­ی تاریخ این مسابقه انتخاب شد. در این واترلو از جنگ و خون­ریزی خبری نیست و خواننده از تسلیم شدنش در برابر عشق می­خونه که بنظر خیلی هم ازون بابت ناراحت نیست چون می­گه وقتی می­بازم احساس می­کنم بردم. اما فقط متن ساده­ی ترانه و ریتم تلفیقیِ راک و جَز اون نبود که باعث شد واترلو عرصه­ی تخت­و­تاز آبا بشه، بلکه اجرای اون هم فوق­العاده بود: تماشاچیا شاهد چیزی بودن که تا اون روز ندیده بودن: لباس­های پر زرق­وبرق و چکمه­های تختِ نقره­ای و قطعه­ای جذاب، با تمپوی بالا همراه با رقص خواننده­ها. سنت­شکنی دیگه­ی واترلو هم اجرای قطعه به زبان انگلیسی بود... تا اون مو قع همه­ی گروه­ها باید به زبان مادری خودشون می­خوندند و آبا با این اجرا تابو رو شکست و راه رو برای سایر گروه­ها هموار کرد.

(خانم­ها، آقایان... در این شماره از رادیو ری­وی­یو با هم همراه میشیم تا یک ساعتی رو با این سوئدی­های پرشور­و­شر که هر نسلی ازشون خاطره داره بگذرونیم و کارهاشونو باهم ری وی یو کنیم)