Postoji jedna snažna, gotovo bolna istina: postali smo ljudi kojima sreća zavisi od vremena, od toga kako nas ljudi vide, od raspoloženja drugih, dobre vijesti, sunčanog dana ili debelog novčanika. Kao da nas život vuče konopcima okolnosti, gore–dole, kao jojo. A duboko u nama tinja nešto što ne da da se pomirimo s tim – slutnja da smo stvoreni za stabilniju, dublju i trajniju sreću od one koju nudi „dobar dan“. Ta glad je dokaz da nismo stvoreni da nas oblikuju okolnosti, nego odnos. Odnos sa onim koji nas ne mijenja iz sata u sat, nego nas voli postojano, vječno, nepokolebljivo. Da li ćemo nastaviti živjeti po svojim okolnostima, ili ćemo se okrenuti Izvoru koji jedini može dati sreću koja je trajna?