Bengisu bu bölümde zamanın gizli yüzüne doğru bir yolculuğa çıkıyor; akışın aslında çok yavaş, derin ve sabırlı olduğunu hatırlatıyor. Modern dünyanın bitmeyen uyaranlarının, zihnimizi aceleye ve dağınıklığa iterek zamanı elimizden kaydırdığını konuşuyor. Farkındalıktan, nefesin ritminden ve anın içinde kalmanın inceliğinden söz ederken, hepimize sessizce şöyle fısıldıyor: belki de zaman hızlanmadı, biz sadece onunla birlikte durmayı unuttuk. Bu bölüm, algının kapısından içeri süzülen küçük bir davet gibi; durmayı, bakmayı ve zamanı yeniden hissetmeyi arayanlar için.