دختر بودن در ایران سخت است …

باید چشمانت را به زمین بدوزی، باید آرام گام برداری، باید نامرئی باشی …

نکند که لب هایت به خنده گشوده شود! نکند که به پسر همسایه سلام کنی! نکند که کفش های قرمزت را بپوشی! نکند که موهایت را به دست باد بسپاری! «مردم چه می گویند؟»

برادرها فریاد می زنند. پدر و عمو برادرها را همراهی می کنند و مادر…

مادر در گوشه اتاق نشسته و به تارهای فرش زل زده، نمی بیند که دیگران سر دخترش فریاد می زنند. مادر سالهاست که چشم هایش را بسته، گوش هایش را بسته، هیچ نمی گوید..

تو به مادر نگاه می کنی و تصمیم می گیری که مثل او نباشی، تصمیم می گیری که متفاوت عمل کنی، که زنده باشی و زندگی کنی…

اما زن بودن در ایران سخت است… سخت است که خودت باشی، که بخواهی روی پای خودت بایستی، باید شوهر کنی، باید تابع شوهر باشی، نکند برخلاف میل شوهر حرف بزنی؟ نکند برخلاف نظر شوهر رفتار کنی؟ نکند به جدائی فکر کنی؟ «مردم چه می گویند؟»

دختر بودن در ایران سخت است. اما تو حالا خودت دختر داری و میخواهی که دخترت دختری کند، کفش قرمز بپوشد، شادمانه بخندد، برقصد و عاشق شود…

باید جسور باشی، باید بجنگی، باید سخت کار کنی، باید در مقابل همه بایستی، باید وطنت را ترک کنی…

تو بلند شدی، یک‌تنه جنگیدی و ذره ذره موفق شدی. مبارزه کردی تا دخترانت هرگز نگران حرف مردم نباشند…

دختر بودن در ایران سخت است …

برای متن کامل و اطلاعات بیشتر به وبسایت مراجعه کنید

https://www.bluerooms.ca/