Bengisu bu bölümde, kendi doğamıza ve içsel ritmimize direndiğimizde ortaya çıkan o gizli "direnme" hissini masaya yatırıyor. Bedenin ve zihnin bilgeliğini yok sayarak başkalarının şablonlarına uymaya çabalamanın, aslında başkasının nehrinde akmaya çalışmak kadar yorucu olduğunu anlatıyor.

Kendimizi küçük bir su damlası sanıp başkalarının açtığı daracık, sığ kanallara sığmaya çalışıyoruz; oysa içimizde sınırları olmayan koskoca bir okyanus taşıyoruz. Peki, bu engin okyanusun bardağa sığmaya çalışmaktan vazgeçip kendi kıyısını, kendi dalgasını ve tıpkı "her yiğidin kendi yoğurt yiyişi" gibi kendi özgün yöntemini bulması nasıl mümkün olur?

Başkasının kabından taşıp kendi yatağında özgürce ve çabasızca akmaya cesaret edenler için ezber bozan bir içsel yolculuk başlıyor.