Marianne Cope groeit op als dochter van Duitse migranten in de Verenigde Staten en werkt al jong in een fabriek om haar gezin te onderhouden. Ze wordt franciscanes, blijkt een uitzonderlijk organisatorisch talent te hebben en zet ziekenhuizen op waarin iedereen welkom is. In 1883 ontvangt ze een noodkreet uit Hawaï: niemand wil zorgen voor lepra­patiënten die zijn verbannen naar het eiland Molokaʻi. Marianne zegt wél ja. Ze vertrekt naar de andere kant van de wereld en blijft daar dertig jaar, tussen mensen die door de samenleving zijn opgegeven. Wat betekent het voor ons, vandaag, om niet weg te kijken wanneer het moeilijk wordt?