Angela Merici groeit op in eenvoud, maar wordt al jong getekend door verlies en visioenen. Ze heeft een diep vertrouwen in God. In een tijd waarin religieus leven vooral achter kloostermuren plaatsvindt, kiest zij een radicaal nieuwe weg. Ze doet haar werk juist tussen de mensen, en geeft onderwijs aan meisjes, Angela is ervan overtuigd dat een zorgvuldige opvoeding de wereld kan veranderen. Zonder habijt of geloften, midden in het dagelijks leven, bouwt ze aan een gemeenschap van vrouwen die geloof en praktische liefde verbinden. Wat zegt haar vernieuwende visie ons vandaag nog over onderwijs, nabijheid en echte verandering?