म्हणून आम्हीं गृहवासी असलो किंवा दूर आलेलें असलो, तरी त्याला संतुष्ट करण्याची आम्हांला हौस आहे. (2 करिंथ 5:9)

काय होईल जर तुम्हांला असें आढळून आलें (जसे परूश्यांना आढळलें) कीं तुम्हीं तुमचे संपूर्ण जीवन देवाला प्रसन्न करण्यात  घालविलें होते, पण त्याचवेळी तुम्हीं अशा गोष्टी सुद्धा करत होता ज्या देवाच्या दृष्टीत किळसवाण्या आहेत (लूक 16:14-15)?

कोणी यावर आक्षेप घेऊन असें म्हणू शकतो, “मला नाहीं वाटत कीं हे शक्य आहे; जो मनुष्य आयुष्यभर देवाला प्रसन्न करण्याचा प्रयत्न करित होता तो त्या व्यक्तीचा अव्हेर करणार नाहीं.” पण असा आक्षेप घेणाऱ्या व्यक्तीनें काय केलें आहे ते तुम्हीं पाहता का? देवाला काय प्रसन्न करेल या विषयींची त्याची खात्री देव कसा असावा या त्याच्या कल्पनेंवर आधारित आहे. अगदी याच कारणास्तव आपण सर्वप्रथम पवित्र शास्त्रात प्रगट झालेलें देवाचे चरित्र समजून घेतलें पाहिजें.

देव पर्वतावरील झरा आहे, पाण्याचे द्रोण नाहीं. पर्वतवरील झरा स्वतः भरणारा असतो. तो सतत ओसंडून वाहतो आणि इतरांस पाणी पुरवितो. पण पाण्याचे द्रोण एकतर पंपानें भरावे लागते किंवा बादलीनें भरावे लागते. म्हणून, मोठा प्रश्न हा आहे: तुम्हीं झऱ्याची सेवा कशी करता? आणि: तुम्हीं पाण्याच्या द्रोणाची सेवा कशी करता? देवानें स्वत:ला जसें वास्तविकपणें प्रकट केलें आहे त्या ज्ञानाला शोभेल तसे तुम्हीं त्याचे गौरव कसे कराल?

जर तुम्हांला पाण्याच्या द्रोणाच्या मोलाचे गौरव करायचे असेल, तर तुम्हीं ते परिपूर्ण आणि उपयोगी ठेवण्यासाठीं कठोर परिश्रम करता. पण जर तुम्हांला एखाद्या झऱ्याच्या मोलाचे गौरव करायचे असेल, तर तुम्हीं ते करण्यासाठीं हात टेकून आणि गुडघे टेकून आपल्यां मनाचे समाधान होईपर्यंत त्यांतून पिता, जोपर्यंत तुम्हांला ताजेतवानें वाटत नाहीं आणि परत खोर्यात जाऊन लोकांना हे सांगत नाहीं कीं तुम्हांला काय आढळलें आहे.

एक नाऊमेद पापी म्हणून माझी आशा पवित्र शास्त्रातील या सत्यावर टिकलेंली आहे : कीं परमेश्वर असा परमेश्वर आहे जो मी देऊ करायच्या असलेंल्या एका गोष्टीनें प्रसन्न होईल : माझी तहान. म्हणूनच देवाचे सार्वभौम स्वातंत्र्य आणि त्याचे स्वतःमध्यें परिपूर्ण असणें या गोष्टीं माझ्यासाठीं खूप मूल्यवान आहेत: ते माझ्या आशेचा आधार आहेत कीं देव बादली ब्रिगेडच्या साधनसंपत्तीनें नव्हे तर जेव्हां भग्नहृदयी पातकीं कृपेच्या झऱ्याजवळ पिण्यासाठीं खाली वाकतो, तेव्हां प्रसन्न होतो.

आम्हीं सर्व प्रकारे परमेश्वराला प्रसन्न करण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे, आज आणि सर्वकाळ. पण आपलें संपूर्ण जीवन देवाला कोणती गोष्ट प्रसन्न करते या विषयींच्या चुकींच्या दृष्टिकोनावर आधारित असल्याचे सिद्ध होत असेल तर आम्हास धिक्कार असो. परमेश्वर त्या लोकांवर प्रसन्न होत नाहीं जे त्याच्याशी गरजू पाण्याचे द्रोण म्हणून वर्तन करतांत, तर एक तो त्यांच्यावर प्रसन्न होतो जें त्याच्याकडें अक्षय, सर्वप्रकारे संतुष्ट करणारा झरा म्हणून त्याच्याशी वर्तन करतांत. स्तोत्र 147:11 म्हणते, “जे परमेश्वराचे भय धरतात, जे त्याच्या दयेची प्रतीक्षा करतात त्यांच्यावर तो संतुष्ट होतो.”