''Sevgili 20 yaşım,

Öncelikle bu gecikmiş yanıtım için özür dilerim. Mektuplarını bir köşeye atıp unuttum sanma. Aksine, bana bıraktığın defterler dolusu mektubu başucumdaki kütüphanenin en üst rafına yerleştirdim. Sevgili 20 yaşım, o anda sırtımdan nasıl yük kalktı anlatamam. Meğer senden bana uzanan zaman boyunca ben bu yükü taşımışım. Ona öyle alışmışım ki, taşıdığımı unutmuşum. Hayır, hayır... Sana durduğum yerden hayat dersi vermek değil amacım. Öyle yaparsam kendimi inkar etmiş olurum. Bize nasıl yaşamamız gerektiğini söyleyen o kitaplardan nefret ederim. Ben, seninle dertleşiyorum şimdi. 

20 yaşına girdiğimde Türkiye kötü bir süreçten geçiyordu. Gerçi ilk gençlik yıllarımdan itibaren hep kötü süreçlerle karşılaşmıştım. Sana sus diyemem. Sükût altındır diyemem. Haksızlık için konuşacaksın. Konuşmak için konuşmayacağını öğrendin çoktan. Konuşarak varlığını ispat etmezsin. Konuşarak değil, çabalayarak var olursun.  Hiç yapmadığın bir şey yap, yardım iste, diyemem. Belki istemek, kendine yetmeye çabalamaktan çok daha kolaylaştırırdı hayatını. Ama sen, herkesi gözeterek, uygun zamanı kollarken, uykusuz gecelerde aklına sahip çıkmakta zorlandın.

Kar yağdığında, dünyanın her köşesinde soğuktan titreyen evsiz çocukların acısını hissedebildiğin gibi, o karın üzerinde yuvarlanıp, kahkahalar atan çocukların neşesini de duyabilmeye başladın. Yaptın bunları...''Yapma'' diyemem. Tümü çaresizliğindendi. Utandın kendinden. ''Utanma'' diyemem. ''Dur'' diyemem. Durmak ölmektir....En lüzumsuz meşguliyete bile değer katacaksın. Evet, cesur yaşamanın diyeti olacaktır. Ama inan, korkuyla yaşayarak bedel ödemekten evlâdır cesarete diyet ödemek. Ölüm hariç, karşısında çaresiz kalacağın hiçbir sıkıntı olmamalı. Üstelik bazı şeyleri ölüm dahi öldüremiyor, bilesin...''